Mooi

Opa M. is een bijzondere man. Een Vrijmetselaar in hart en nieren, wat hem weer een beetje mysterieus maakt. Hij had liever geen kleine kinderen om zich heen. De drukte vond hij niets en soms leek hij vergeten te zijn dat hij zelf ook een kind was geweest. Niet zo gek, hij was al 91.
In de garage nog steeds zijn geliefde witte Porsche en wanneer je zijn huis binnenloopt, dat ontworpen werd door een architect in de jaren 60, ga je terug in de tijd. Designstoelen en lampen, die nu weer helemaal hip zijn.
Afgelopen maandag liep Opa M. nog gewoon door het centrum van B. Zich stiekem een beetje zorgen makend om T. die de laatste tijd toch wat kwakkelde met haar gezondheid en voor wie er een heupoperatie in het verschiet lag. Eenmaal thuis voelde hij zich niet zo goed. Maar niets ernstigs. Bronchitis dachten hij en T.
Ook dinsdag voelt Opa M. zich nog niet helemaal goed. 's Middags gaat hij even op bed liggen en terwijl zijn grote liefde T. hem zijn lievelingseten (soep) geeft, zakt hij langzaam weg... Zijn hart laat hem in de steek, maar wat wil je na 91 jaar trouwe dienst.
Een mooier einde kan je iemand niet wensen, eigenlijk. Al hadden hij en T. natuurlijk nog veel langer van hun leven samen willen genieten.

Huis

Mijn huis is klein maar fijn. Als ik de deur achter me dicht doe, ben ik thuis. Het is knus, gezellig, praktisch. Maar het is ook echt een kabouterhuis. Vooral sinds V. en ik samen in mijn huis wonen. Ik loop dan ook regelmatig vloekend en tierend door het huis als ik het zat ben dat ik geen aparte slaapkamer heb, de was het hele huis in beslag neemt, ik kleding of schoenen kwijt ben in mn volgepropte inbouwkast, de motorlaarzen van V. in de weg staan of als het warm is buiten en we geen tuin of balkon hebben.
De huizenjacht wilde tot nu toe nog niet echt lukken. De huren zijn torenhoog. We weten niet goed waar we willen wonen. Een huis kopen vonden we 'n tijdje terug nog te spannend en nu kan het niet meer, omdat ik nu zonder werk zit. Maar er zijn nieuwe ontwikkelingen in onze huizenzoekmissie en de kans is groot dat we eind augustus de deur van ons kabouterhuis achter ons dicht trekken en we in 'ons nieuwe huis' trekken.
Superspannend! Ik kan aan de ene kant niet wachten om meer ruimte te hebben en nog beter, een tuin. Maar aan de andere kant voel ik me hier in m'n kabouterhuis in S. zo thuis dat het vast wel even wennen zal zijn om voor het eerst van mn leven in een andere plaats te wonen en om m'n knusse huisje in te moeten ruilen voor een grote mensenhuis.
Zou dat dan het moment zijn waarop ik volwassen word? Groei ik mee met de grootte van mijn huis? De tijd zal het leren, ik hoop alleen dat wanneer het zo is, dat het alleen figuurlijk is en niet letterlijk. ;-)

Mexicaanse griep

De stand: 152 griepgevallen in Nederland, waarvan er 58 mensen besmet zijn in Nederland zelf. Het klinkt eigenlijk helemaal niet zo schokkend. Maar toch lees je in de kranten en zie je op tv dat er Tamiflu wordt gehamsterd en dat de fabrikant van mondkapjes, 3M, overuren maakt. Gaan we dan straks allemaal over straat met een mondkapje op? En moeten we allemaal een milde vorm van smetvrees ontwikkelen?

Leuke dingen doen

Zondag - Varen Loosdrechtse Plassen

Zondag - De Ka krijgt een wasbeurtje

Vrijdag - Uiteten met Lori-Lisa in Haarlem

Donderdag - BBQ bij Fleur met Loes en rosé

Pannekoeken en speeltuin

Vandaag Zaka en Bieb weer opgehaald om iets leuks te doen. Ik weet niet wie het nu leuker vindt, wij of zij. Maar in ieder geval worden we er allemaal superblij van. Eerst pannekoeken gaan eten en daarna nog even naar de grote speeltuin.

Recepten

Omdat Vin en ik iedere keer weer in onze mail moeten spitten om onze favoriete receptjes te vinden, heb ik ze nu allemaal online gezet, op 1 plek. Hier dus!

Voordelen

Je zou t niet zeggen, maar er zitten wel degelijk voordelen aan werkloos zijn:

-Ik kan nu iedere dag heerlijk uitslapen.
-Ik hoef niet alles meer in het weekend te plannen.
-Ik kokkerel iedere dag een heerlijk maaltje voor m'n lief in elkaar.
-Twee maanden lang gewoon salaris, zonder er maar iets voor te hebben gedaan.
-Al meer boeken kunnen lezen dan ik normaal in een heel jaar zou doen.
-Genoeg tijd om te bedenken wat je wilt in het leven. (Ben er nog niet helemaal uit hoor.)

Nadelen zijn er ook genoeg:

-Je wordt wel een beetje wanhopig als je na 2 maanden nog geen baan hebt kunnen vinden.
-Je hebt bijzonder weinig te vertellen aan het eind van de dag als je alleen maar heb uitgeslapen en een boek hebt uitgelezen.
-Je hebt ineens geen/weinig contact meer met mensen die je eerst iedere dag zag.
-Je moet actief op zoek naar een baan.
-Een uitkering aanvragen is een hoop bureaucratisch geneuzel.
-Als je 3 verschillende sollicitaties hebt lopen, kun je nog wel eens in de knoop raken met afspraken en keuzes die je moet maken.

Kunst met een grote K

Een 'bekend' kunstwerk in het echt zien, blijf ik bijzonder vinden. Je kent de schilderijen, beelden of gebouwen wel van plaatjes of foto's, maar op het moment dat je oog in oog met het originele werk staat, lijkt het alsof je terug in de tijd gaat. Je voelt je even heel dichtbij de kunstenaar. Omdat je weet dat eeuwen geleden een schilder, beeldhouwer of architect uren werk in heeft gestoken.

Ik vind dan ook dat je als Nederlander - in dit geval Hollander- wel een keer in het Rijksmuseum geweest moet zijn om het schilderij der schilderijen te zien. De Nachtwacht.

Omdat V. nog nooit in het Rijksmuseum was geweest, vandaag dus naar Amsterdam gegaan en de toerist uitgehangen. (We waren volgens mij echt de enige niet-toeristen in het hele museum.)

Jammergenoeg is het Rijks nog steeds under construction , dus de Meesterwerken zijn tijdelijk (tot 2013!) in één vleugel van het museum tentoongesteld. Gevolg is dat alle meesterwerkjes van o.a. Jan Steen (mooie schilderijen mét humor), Frans Hals (je ziet de penseelstreken op het doek staan), Hendrick Avercamp (leuke winterse landschapjes van een dove schilder) en natuurlijk Rembrandt (heeft geen notitie nodig) een beetje hutje-mutje naast elkaar zijn gehangen.

Het melkmeisje van Vermeer, het eerste zelfportret van Rembrandt, het winterlandschap van Hendrick Avercamp en het huisgezin van Jan Steen komen gelukkig nog wel redelijk goed uit de verf (haha). En last but not least, na heel veel zalen met prachtige schilderijen, kwamen we dan uiteindelijk bij de Nachtwacht. Hoewel ik 'm al een keer in het echt heb mogen aanschouwen, was het toch weer bijzonder. En het blijft een geniaal verhaal dat ze er aan 3 zijden een stuk van af hebben gesneden in 1715, omdat ie anders niet paste op zn nieuwe plek in het stadhuis op de Dam. En in 1975 was er nog een psycho die de Nachtwacht met een mes te lijf ging. Bijna alle schade werd keurig gerestaureerd, maar boven het hondje zie je een iets donkere plek en zie je een 'litteken' van het incident. En bovenal het is gewoon een gigantisch kunstwerk waar Rembrandt bijna een jaar aan heeft gewerkt. En dat zie je er aan af.

Na de Nachtwacht word je linea recta de museumshop in geloodst, maar daar lukte het ons gelukkig om ons te onderscheiden van alle (andere) toeristen, door zonder tasje met reproductie of kaartspel van de Nachtwacht naar buiten te lopen.

Want er gaat niets boven het origineel.

Van je familie moet je het hebben...

En het bleef nog lang onrustig in Utrecht

Net chips

Still going strong Sonja B.-technisch! -1,5 kilo na 1 week. Vandaag even wat minder dagje, maar geen ernstige overtredingen begaan. Heb net met een kaasschaaf plakjes geschaafd van een komkommer en in een bakje gedaan met zout en peper erover. Net chips...

Naar het bos

Na anderhalf uur rennen, gillen, beestjes zoeken, verstoppertje achter een boom, nog meer beestje zoeken, met stokken slaan, pluisjes (uitgebloeide paardenbloemen) uitblazen, snoepjes eten, roepen dat we dorst hebben en af en toe zeuren dat we naar huis willen, vonden ze het toch jammer dat we weer naar huis gingen. Gelukkig maar...

Legendarisch:

Bieb: "Als ik een hertje zie ga ik erop rijden." Wij: "Maar dat kan toch helemaal niet." Bieb: "Ja, maar hertjes hebben toch oortjes?"

Zaka: "Ik moet plassen." Wij: "Kies maar een boom uit." Zaka heeft vervolgens tegen de aller-aller-allergrootste boom van het hele bos een plasje gepleegd. (Hij had al 3 keer gezegd dat ie moest plassen en kon t nog maar 2 minuten uithouden...) Bieb wilde toen natuurlijk ook plassen, maar toen ik zei dat meisjes niet tegen bomen aan plassen was dat genoeg. Wij meisjes onder elkaar snappen dat.

Crisis

Wikipedia zegt: Het woord 'crisis' heeft in de dagelijkse spraak een negatieve lading. Van oorsprong is de term echter neutraal. Etymologisch komt het voort uit het (oud)Griekse werkwoord κρινομαι (krinomai) met de betekenissen scheiden, schiften, onderscheiden, beslissen, beslechten, richten en oordelen. Zo bezien, is een crisis een 'moment van de waarheid', waarop een beslissing moet worden genomen die van grote invloed is op de toekomst.

En dus is het nu het moment van de waarheid. Al zijn er nu nog geen beslissingen die ik kan nemen. Alleen de keuze om iedere dag mijn bed uit te komen. Vacaturesites af te speuren en dan (toch nog enigszins kritisch) een aantal vacatures uit te zoeken om op te reageren. En dan hopen dat ik er uit spring met mn cv en brief. Ik wilde dat ik het wat meer in de hand had. Want nu is het eigenlijk vooral wachten op een reactie.

Verder voelt het niet echt verkeerd zo in crisistijd. Er komt voorlopig nog geld op mn rekening. Het is meestal wel lekker weer en 'gelukkig' zijn er een paar mensen die ook last hebben van de crisis, mensen met een parttime baan of moeders die altijd wel een paar uurtjes over hebben om me gezelschap te houden.

Maar soms past de negatieve uitleg van een crisis beter bij hoe ik me voel. Wikipedia: Een crisis is een zware noodsituatie waarbij het functioneren van een stelsel (van welke aard dan ook) ernstig verstoord raakt.

Ik kwam er namelijk achter dat ik het eigenlijk heerlijk vind om te werken. Of in ieder geval iedere dag naar mn werk te gaan. Soms wat nuttigs doen en, oké, veel koffie drinken. Maar ik had wel het idee dat ik mn steentje bijdraagde. En dat voelde goed. En nu ben ik af en toe ernstig verstoord.

De gordijnen blijven dan de hele ochtend dicht en 's avonds als ik naar bed ga, lig ik nog uren wakker, omdat ik niets heb om moe van te zijn. Er is dan een dag voorbij gegaan zonder dat er iets uit mn handen is gekomen. En dan te bedenken dat ik nog steeds moet wachten op een reactie op een van mn sollicitaties, voorlopig nog in dit veel te kleine huis woon, waar V. en ik bijna uitbarsten en ook in de auto-industrie is het geen koek-en-ei.

Maar uiteindelijk komt het volgens mij allemaal goed, al bieden in het verleden behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst. ;-)

Afkicken

Hoofdpijn, koude rillingen, een knagend gevoel in mn buik. En ik kan maar aan 1 ding blijven denken. Dit duurt ongeveer een week, maar dan heb je wel direct resultaat. De weekenden zijn het ergst. En de avonden alleen thuis. De vorige keer duurde het 3 maanden tot ik had bereikt wat ik wilde. Nu hoop ik over 2 maanden zo ver te zijn...
Sonja B. is back... en man wat heb ik een hekel aan dat mens. Maar feit is het werkt en ik wil dat het me lukt.

UPDATE

Dag 2 en still going strong! Gister hele dag honger gevoel gehouden. En hoofdpijn ging zelfs na het sporten niet over. Vandaag voel ik me al stuk beter. Enorm genoten van m'n bakje yoghurt met aardbeien en kiwi en vanavond een nieuw recept uitproberen.

In 5 stappen het balkon zomerklaar...

De situatie vóór het zomerklaar maken...

Oh ja, al dat zand onder je nagels...

En de troep achteraf...
Maar het resultaat mag er zijn! Het is zomer op De Gouden Ploeg!

Dierenpark Amersfoort

Vogels

Het is het toppunt van sufheid, maar ik hou van vogels. Het geluid van de vogels 's ochtends vroeg om 6 uur en dat ze dan een uur later weer stoppen met vrolijk fluiten. Alsof ze net als ik op zondagochtend het liefst na het ontbijt nog even onder het warme dekbed kruipen.
De specht die ik vanmiddag met mn moeder in het bos bij de Soester Duinen hoorde en zag. Geweldig. Het geluid en het vleugje rood in zn staart.
Roofvogels zijn helemaal het einde. De grote poten, snavel en rustige manier van vliegen met die enorme vleugels. Ik zie er steeds meer.
Daarom ben ik dus ook fan van www.beleefdelente.nl, je krijgt een kijkje in de nestkastjes van verschillende vogels.
Het koolmeesje zit as we speak braaf te kachelen op haar eitjes. De slechtvalk komt de hele dag nauwelijks van haar eitjes af, vader komt af en toe een hapje brengen en als moeder haar pootjes even wil strekken dan zit vader even op de eieren. De torenvalk heeft zn nest helemaal klaar, maar ik heb nog geen eieren ontdekt. De ooievaars hebben ook een ei om voor te zorgen. Gelukkig dat het nu wat minder hard waait, want laatst waaiden paps en mams ooievaar zo wat weg. Iedere dag neem ik een kijkje. Het duurt nog wel even voor de eieren uitkomen, maar ik zit er boven op, want ik hou van vogels, hoe suf dat ook klinkt.

Pasen deel II

Pasen deel I

Net als in de film, ik wil het...

Het is zo'n avond. Alleen thuis. En een meisjesfilm op tv. Soms moet je daar gewoon aan toegeven. Het is niet anders. Ik ben niet voor niets een meisje.
Vroeger, toen ik nog op de middelbare school zat en heilig in romantiek geloofde, droomde ik van een leven net als in de film.
Ik zou op een dag mijn grote liefde op het Empire State Building ontmoeten (Sleepless in Seattle). Sterker nog mijn grote liefde zou een filmster zijn (Notting Hill). Op een avond zou hij me in een schitterende rode avondjurk hijsen, een veel te dure ketting om doen en ik zou niet lang daarna ontzettend charmant huilen bij het afloop van de opera (Pretty Woman). Daarna doken we dan nog een hippe tent in, want grote liefde heeft natuurlijk dezelfde moves als Patrick Swayze.
Minstens 10 jaar ouder en wijzer lijkt het leven niet op dat uit al die romantische films. Ik ontmoette mn grote liefde gewoon in de gang op de middelbare school, hij is geen filmster, een opera hebben we nog niet samen gezien en zijn moves...
Gelukkig lijk ik ook in niets op de vrouwen uit de films. Mijn benen zijn minstens een halve meter korter dan die van Julia Roberts en ook mijn moves zijn niet zo soepel als die van Jennifer Grey. En misschien is het maar beter zo... van romantiek uit de film gaan bij een overdosis mijn nekharen overeind staan en spat het glazuur van m'n tanden.