Ik vond geen ruimte meer om te schrijven. Het hoofd zat vol. Mijn
rug deed pijn. Er hing een jongetje aan mijn rokken. Ik sliep te weinig.
Gelukkig is alles een fase. Dingen gaan
voorbij en zo is ons motto in de afgelopen 1,5 jaar, 'This too shall pass'
geworden. Lastige weken waarop er geen land te bezeilen was met ons vriendje
gingen voorbij en soms werd het makkelijker. Hij loopt sinds een maand op 5 en
dat is op sommige momenten een verademing. Ik hoef niet eindeloos meer te
tillen en het spelen in de speeltuin is ook veel leuker en gezelliger geworden.
Op andere moment levert het juist weer een strijd op. De
wandelwagen is namelijk helemaal niet interessant meer, maar gewoon aan de hand
meelopen met mama ook niet. Er worden dus flink wat doosjes rozijnen ingezet
voor het rustige verloop van een boodschappenrondje hier tegenwoordig.
Het waren tropenmaanden, de afgelopen 20, en ik heb ontdekt dat ik
dus zeker niet de beste moeder van Nederland ben. (Ook niet de slechtste
trouwens…) Ik moet soms echt even weg, even geen moeder zijn, maar gewoon Kim,
die net doet alsof ze even geen moeder is… (maar ondertussen alsnog alleen maar
kinderkleding koopt of praat over de nieuwste kunstjes van het jongetje) Maar
goed, het blijft fijn om soms even geen jongetje aan je rok te hebben hangen.
En niet NU de beer te hoeven pakken of voor de 6e keer Poes Pinkie
voor te lezen, niet te vergeten de eindeloze aantallen keren dat we filmpjes
moesten kijken met tractoren in de hoofdrol.
En nee, ik zou 'm nooit meer willen missen, maar heel af en toe, breng ik 'm maar al te graag voor een nachtje uit logeren. Gewoon om weer ff Kim te zijn.
