Gemiste kans

Ik kreeg van een vrouw die ik geïnterviewd had voor de krant een goed nieuw(s)jaar toegwenst. Geniaal. Die had ik zelf moeten verzinnen..

Een prettige jaarwisseling!
Fijne oud en nieuw!
Een goed uiteinde!

Vooral die laatste is zo lelijk om te zeggen, maar goed, vanochtend moest ik er toch aan geloven en heb ik mensen na ze eerst een paar heerlijke stukjes kaas te hebben verkocht toch echt een prettige jaarwisseling gewenst. Om elf uur was het uit met de pret, want toen mocht ik weer naar huis. Het was erg rustig, maar ik verwacht dat het vanmiddag behoorlijk druk is geweest. Iedereen kwam gewoon wat langzamer op gang, met het slechte weer.

Voor nu, alvast een heel gelukkig 2006!

Dat was 'm?

Het afgelopen jaar is weer voorbij gevlogen. Niet normaal. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik vorig jaar kerstavond op Schiphol stond om Vincent op te halen en nu is ie alweer een jaar thuis.

En wat gebeurt er allemaal in zo'n jaar. Misschien niet eens zo veel. In maart rondde ik mijn stages af en in juni studeerde ik af. Mijn zus kreeg een nieuwe vriend. Vincent en ik waren 5 jaar bijelkaar in mei. In augustus vond ik een baan. En in oktober was ik diezelfde baan weer kwijt. Werd fulltime werkzoekende en freelance journalist. Kreeg mijn eigen rubriek in de Gooi-en Eemlander. Naar Barcelona geweest. Ging weer bij de Kaasspecialist werken, voor 1 dag in de week. Kreeg steeds meer freelanceklusjes. Vincent kreeg er naast Zakaria een pleegzusje bij, Habibi. Mijn vader zag na vijftig jaar zijn twee broers terug. Ik kreeg er dus twee ooms bij. Met aanhang enzo.

Niet eens echt spectaculaire dingen, al hebben sommige dingen wel een onuitwisbare indruk achter gelaten.

Al met al beloofd het weer veel goeds voor 2006, want alles kan alleen maar beter worden. Wie weet vind ik wel een vaste baan en een huisje voor mezelf of voor mij en Vin samen. Je weet maar nooit. Je hoort het over een jaar...

Gezellig kerstfeest

In het kader van een vrolijk kerstfeest:

AMSTERDAM - Een 35-jarige vrouw in de wijk Betondorp in Amsterdam is afgelopen weekeinde thuis door haar echtgenoot aan een vleesvork geregen. De man stak in de nacht van zaterdag op zondag met de vork in op zijn vrouw na een huiselijke ruzie, meldde de politie dinsdag. Het is niet bekend waar de ruzie over ging.
Het slachtoffer is ter observatie in een ziekenhuis opgenomen, maar verkeert niet in levensgevaar. De politie sloeg haar 42-jarige echtgenoot in de boeien. Hij moest dinsdag voor de officier van justitie verschijnen om uitleg te geven over zijn daad.

Bij ons was het overigens wel echt gezellig. Eerste kerstdag heerlijk bij mijn ouders gegeten. Mijn zus en Koen en mn oma waren er ook. Eerst 's middags kadootjes uitgepakt: een schrijfbord voor op mn kantoor, cd van Katie Melua, oorbellen en een tas. Toen lekker spelletjes gedaan. Kolonisten en Jenga.
Het eten was ook lekker. Alleen jammer dat we een beetje moesten haasten omdat mijn oma om tien uur weer thuis moest zijn.

Tweede Kerstdag bij Vin gevierd. Ook kadootjes gekregen: wederom oorbellen en het lichtje Sunset van Naomi Campbell. 's Avonds met zn veertienen gegourmet. En als toetje chocoladefondue; echt geweldig lekker. Met zelfgemaakte schuimpjes, spekjes en fruit kon je heerlijk dopen. Ik ben overigens geen een keer in de verleiding gekomen om iemand op het fonduevorkje te spiezen...

5 stars baby

Vannacht overnacht in het heerlijk luxe Krasnapolsky Hotel ***** op de Dam in Amsterdam. Het was een aanbieding van de hotelketen Nh Hoteles. Je mocht overnachten in het hotel en de volgende dag betalen wat je het verblijf waard vond. Dat kon dus variëren van 0 euro tot 200 euro of als je wilt meer.
Gisteren in de namiddag stonden we na het shoppen in de rij om in te checken, tussen allerlei andere stelletjes in de ultrasjieke hal van het hotel. We moesten nog wat invullen en konden toen naar onze kamer. Het was echt supermooi. Toen we binnen kwamen sprong de tv aan en stond er: Welcome KC van B! Echt cool. De badkamer was ook geweldig met alle mogelijk toiletspulletjes die je maar denken kon. Er lagen ook badjassen, heerlijke grote witte handdoeken en slofjes. Een chocolaatje op ons kussen om het af te maken.
Om half zes kwam Rachel even een kijkje nemen in onze room en zijn we samen met haar en Koen naar de Nieuwmarkt gegaan om daar wat te gaan eten. Was erg gezellig. Op de weg ernaartoe nog even naar de ramen gestaard. Blijf dat toch wel schokkend vinden van die prostituees, die soms bijna jonger zijn dan ik, of nog niet helemaal volledig omgebouwd...
Na het eten zijn Vin en ik lekker terug naar het hotel gegaan. Heerlijk half uurtje in bad gelegen en daarna vanuit ons kingsize bed tv gekeken.
Vanochtend hadden we ook nog een ontbijt. Ook al zo luxe! Er was een buffet waar je zelfs champagne voor jezelf kon inschenken. Verder was er echt alles waar je maar zin in kon hebben. Allerlei soorten broodjes, vers fruit, vers geperst sap, kerststol, allerlei soorten kaas en vleeswaren, cornflakes, yoghurt, zes soorten hagelslag, gebakken eieren, spek, worstjes. Teveel om op te noemen. Heerlijk zitten schranzen dus. ;-) Toen we een half uurtje later in de trein onderweg naar huis zaten, had ik gewoon spijt dat ik niet nog meer had gegeten. Hoe erg..
We hebben overigens slechts 50 euro betaald voor die overnachting + ontbijt. Normaal betaal je daar zeker 170 euro voor. Al vond het meisje aan de receptioniste het geloof ik nog steeds veel. Het was iig zeker de moeite waard om daar eens te logeren.

Journalistiek

Ik heb geloof ik de laatste tijd niet veel gemeld over mijn journalistieke werkzaamheden. Eigenlijk gaat het best goed. Ik heb mijn eigen rubriekje in de Gooi-en Eemlander en ik freelance er verder lekker op los. Vanaf half januari tot half maart heb ik zelf een tijdelijke vaste baan. Dat ik daarna weer op straat sta, laat ik maar even achterwege.
Dat freelancen is dus de grootste bron van inkomsten en daarnaast werk ik nu iedere vrijdag en tijdens de feestdagen natuurlijk wat meer bij De Kaasspecialist. Ik heb daar een jaar geleden ook gewerkt, totdat ik stage ging lopen. Het is natuurlijk niet echt mijn droombaan, maar ik vind het voor de vrijdagen even heerlijk om in de winkel te kunnen staan. Is weer eens wat anders dan mijn kantoortje met uitzicht op de achtertuin...

Prettige feestdagen en dan op naar 2006!

Het goede doel

Het woord 'nee' zeggen is soms best moeilijk. Op de een of andere manier komt ja er veel makkelijker/sneller uit. In sommige gevallen ben ik heel goed in 'nee' zeggen. Tegen ECI-abonnee-aansmeerders in winkelstraten bijvoorbeeld of tegen koffie, de vraag: wil je even afwassen? en meer van dat soort dingen.
Maar soms valt het dus niet mee. Vandaag was nou typisch zo'n dag.
Situatie: Kim hangt de freelance journalist uit. (Lees: zit zich hele dag beetje in d'r uppie te vervelen ) Er wordt gebeld door een mevrouw van het Reumafonds. Ze zoeken commissieleden die collectebussen naar mensen gaan brengen enzo. Mevrouw hangt verhaal van bijan een kwartier op. Let op: Kim zegt nee. Kim denkt niet dat het iets voor haar is. Oh, zegt mevrouw Reumafonds. Wil je dan misschien wel collecteren voor het Reumafonds. Let op: Kim zegt ja! Kim wil diep in haar hart, heel hard nee zeggen, maar kan t niet. Kim denkt, ik mag nu ethisch verantwoord geen nee zeggen. Ik moet iets voor het goede doel doen.
Dus, ik ga in de derde week van maart langs de deuren met mn collectebus, voor het Reumafonds.Misschien had ik het wel liever voor iets anders gedaan..al heb ik niets tegen t Reumafonds, maar de Kankerbestrijding ofzo, daar heb ik meer mee..Alhoewel daar heb ik dit jaar ook al iets aan gedoneerd.
Ik kan me er gelukkig nog drie volle maanden op voorbereiden. En misschien is dit wel iets wat je een keer gedaan moet hebben...Mijn deze-goede-doelen-heb-ik-allemaal-gesteund-lijstje wordt zo wel steeds langer en dat is ook wat waard.

Voor de liefhebbers die ook in een gulle bui zijn een paar links.

Voor de slachtoffers van de aardbeving in Pakistan

Artsen zonder Grenzen

De Kankerbestrijding

En al die andere goede doelen die wel een donatie kunnen gebruiken.

Welterusten!

Sinterklaasje bonne, bonne, bonne

Ik ben al helemaal in de stemming voor Sinterklaas. Nou was ik dat al een paar weken hoor. In oktober hebben we volgens mij al lootjes getrokken, omdat het anders niet lukte om iedereen bij elkaar te krijgen. Dus ik heb weken kunnen nadenken over een kado en een gedicht en evt. een surprise.
Dat gedicht dat lukt me altijd wel, kado's ook, maar een surprise. In mijn hoofd wordt zoiets altijd veel mooier dan het uiteindelijke resultaat. Zo ook deze keer.
Als iets niet wil plakken met lijm, hoppa, dan jets ik er gewoon een flink stuk plakband overheen. Dat plakt namelijk altijd. Vandaar dus dat mijn surprise dit jaar grotendeels bestaat uit plakband.
Eigenlijk was Sinterklaas vroeger ook veel cooler. Niets geen gedoe met suprises en gedichten. Ik zat gister een stukje te kijken van I love Sinterklaas op Net5 en kreeg weer last van onvervalst jeugdsentiment. Toen mijn zus en ik nog heilig geloofden in het bestaan van deze vreemde man met rood gewaad en zijn zwart geschminkte vriend woonden wij namelijk nog op een flat. Gelukkig op de bovenste verdieping, anders had Zwarte Piet onze schoentjes nooit kunnen vinden natuurlijk. We zetten onze schoentjes namelijk bij de kachel, aan de zijkant, want daar zat ook zo'n handig deurtje/klepje. Als je het opendeed, kon je ook een stukje van de schoorsteen zien. Hartstikke logisch natuurlijk dat Piet daardoor heen kwam. Het was ook bij dat kleine klepje dat wij de Sinterklaas liedjes zongen. We kregen wel eens zo'n gevulde muis in onze schoen. Mijn zus vond die dingen geloof ik wel lekker, maar ik niet echt. Vind ze nu nog steeds niet lekker. Doe mij maar een chocoladeletter.
Met pakjesavond kwam Zwarte Piet altijd met een grote zak drie trappen naar boven gerend en klopte keihard op de deur. Wij moesten dan altijd eventjes wachten voordat we de deur mochten open doen. Als we dan in de portiek stonden met de zakkenvol kado's moesten we altijd nog wel even roepen: Dankjewel Sinterklaas! Echt leuk.
Alle kadootjes verdwenen onder een laken ofzo en dan moesten we een voor een een kadootje eronder vandaan toveren. De ene keer was ie dan voor jezelf, maar ook voor mn ouders en zus.
Weken vantevoren hadden we al onze letters in t speelgoedboek van Blokker of Bart Smit gezet bij de kado's die we wilden hebben. Een walkie-talkie stond altijd hoog aan ons verlanglijstje, maar dat kregen we nooit. Wel zat er ieder jaar een nieuwe pyjama bij en ondergoed en sokken. Alhoewel we ons niet konden herinneren dat we dat hadden gezien in t speelgoedboek.
Ik kan me niet meer herinneren hoe t me uiteindelijk duidelijk is geworden dat het hele verhaal van Sinterklaas niet waar is. Het is dus geen trauma geworden, maar achteraf sla je jezelf natuurlijk wel drie keer voor je kop; Natuurlijk kan Zwarte Piet niet door de kachel! En ja, Sinterklaas was inderdaad steeds een andere man!
Toch blijft het een van mn lievelingsfeesten. Het liefst kijk ik ook ieder jaar nog naar de intocht op tv. Die man is gewoon Sinterklaas. En het is ook onvoorstelbaar hoe erg we ons best doen om die illusie van Sinterklaas en Zwarte Piet voor al die kinderen in stand te houden. Ik kan nu al niet wachten tot ik zelf kinderen heb die in Sinterklaas geloven. Wat zal ik ze veel liedjes laten zingen...