30 Day Challenge: De laatste

In dit blogje zou je een laatste keer van iets moeten schrijven. Maar ik weet geen memorabele laatste keren. Ik heb nog niet zoveel laatstes gehad. Ik ben nog jong, van alles is het nog het begin. Ik werk net, ik woon net samen. Ik kom pas net kijken. :-)Daarom geen laatste.
Alleen een laatste blog. Dertig dagen achter elkaar bloggen. Het was best leuk. Al zaten er wel een hoop 'zware' onderwerpen bij. Ik had het ook leuk gevonden om over wat luchtigere onderwerpen te schrijven of na te denken.
Dit zal natuurlijk niet mijn laatste blog hier zijn, want ik houd dit blog nu al zo lang bij. Maar voorlopig ben ik even uitgeluld.

Tot later!

30 Day Challenge: Mijn aspiraties

Dat ik heb moeten zoeken naar de betekenis van aspiraties zegt eigenlijk genoeg. Maar natuurlijk heb ik bepaalde ambities in het leven. Ik wil graag hogerop komen in mijn werk. Meer verantwoordelijkheid krijgen. Maar ook zekerder worden over de dingen die ik nu al kan en ontdekken waar ik goed in ben en mijn kwaliteiten liggen.
Ook in de privésfeer heb ik ambities. Ik wil ons huis netjes op orde hebben. Het liefst een eigen huisje kopen. Een goede en lieve vriendin zijn voor V. en later als ik groot ben samen met V. goede ouders zijn.
Genoeg aspiraties dus...

Morgen laatste blog. En dan ben ik er ook wel weer ff klaar mee. ;-)

30 Day Challenge: Iets wat je mist

Ik zou niet zo gauw iets weten wat ik mis. Qua materiële dingen heb ik alles wat m'n hartje begeert. Natuurlijk heb ik nog wel wensen, maar geen echt grote dingen.
Als ik terug kijk op mijn leven denk ik wel dat ik iets heb gemist. Tijdens mijn studententijd bijvoorbeeld. Ik woonde thuis en ging altijd linea recta na de colleges naar huis. Achteraf had ik er best wat meer uit kunnen halen.
Ook heb ik qua uitgaan wel wat gemist. Na mijn 18e eigenlijk niet vaak meer wezen stappen, maar gelukkig heb ik de afgelopen jaren wel wat memorabele avonden gehad die dat meer dan goed maken.
Verder zijn er natuurlijk mensen die ik mis. Er zijn, vooral de laatste jaren, heel veel mensen overleden. De eerste keer dat je zoiets bewust mee maakt doet het je heel veel. Naar mate je ouder wordt, leer je er mee omgaan, op welke manier dan ook. Je raakt bekend met de dingen en rituelen die erbij horen. Begrafenissen, de muziek, de toespraken, de droge cake achteraf. Maar het verdriet en het gemist blijf je altijd voelen. Als kleine littekens op je hart.