Getsie...

-spinnenwebben in mn gezicht.
-al die pepernoten die ik de afgelopen twee dagen op heb gegeten.
-dat herfstig weer buiten.
-de getalletjes op de weegschaal.
-de stem van Herman den Blijker.
-niks om aan te trekken.
-teveel te doen, te weinig tijd.
-zoveel chagrijnige mensen.
-van slag door de wintertijd.
-alles verandert, maar wil zo graag dat alles hetzelfde blijft.

Oog in oog met Flipper op Curacao

De Dolphin Academy Curaçao is een van de drie plekken ter wereld waar je met dolfijnen kunt zwemmen. Een unieke ervaring, waar sommigen slechts van kunnen dromen, maar ik mag mijn droom werkelijkheid maken.

De Dolphin Academy in Curaçao werd vijf jaar geleden opgericht door de Nederlanders Adriaan Schrier en Laetitia Lindgren. Niet alleen als toeristische attractie, maar vooral om mensen meer te leren over deze dieren en om een aantal mythes te ontkrachten.

Vooral tv-held Flipper (die overigens ook bij de Dolphin Academy rondzwemt) heeft er aan bijgedragen dat veel mensen een verkeerd beeld hebben van dolfijnen. Zo zouden dolfijnen bovenmatig intelligent zijn en in staat om mensen te redden en haaien weg te kunnen jagen. Niets is minder waar. Twee van de dolfijnen hebben een litteken van een haaienbeet en er is slechts één verhaal bekend van een reddingsactie.

Het half uur zwemmen met de dieren is slechts een onderdeel van het programma dat ervoor moet zorgen dat jij en ik blikjes tonijn die op een dolfijn-onvriendelijke manier zijn gevangen in het vervolg in de schappen van de supermarkt laten staan. Maar ook dat we bewuster met het milieu omgaan om de zee schoon te houden.

Voorafgaand aan mijn ontmoeting met de dolfijnen, teken ik eerst nog even een formulier waarin ik verklaar de Dolphin Academy niet aan te zullen klagen als ik het half uurtje poedelen met de beestjes onverhoopt niet overleef.

Hoewel ik de vrolijk-ogende Flipper voor me blijf zien, twijfel ik toch een paar seconden of het dan echt wel zo goed idee is om het afgezette stuk zee in te springen zonder beschermend duikpak.

Ook na de uitgebreide instructie over het zwemmen met de dolfijnen, trek ik nog steeds niet met een gerust hart mijn flippers aan om het water in te duiken. Ik moet aan zoveel dingen denken! Niet het gezicht van het dier aanraken, wij vinden het immers ook niet prettig om door een onbekende in ons gezicht te worden geaaid. Hou je armen dichtbij je lichaam, zodat je de dieren niet kunt slaan of afschrikt. Niet te hard aaien, maar ook niet te zacht. Rustig blijven en dan ook nog genieten, want een half uur is zo voorbij.

Annie en Teresa zijn de twee dolfijnen die samen met onze groep van zes personen zullen zwemmen. Annie is negen jaar en Teresa is al veertien jaar oud. In eerste instantie hebben de twee er niet zo'n zin in. Ze blijven eigenwijs een beetje rondhangen bij het vlot waarop twee instructeurs, een cameravrouw en een fotografe zitten.
Het geld dat wordt verdiend met de verkoop van de dvd's, foto's, muismatjes en bekers die je na het zwemmen kunt kopen, gaat direct naar een educatieprogramma voor de lokale basisscholen, wordt mij verteld.

Maar zodra we ons in het water begeven en met zijn zessen naar het midden van het afgezette stuk zee flipperen, beginnen de dieren er ook zin in te krijgen. We houden een stok plat op het water en na een fluitje en een aanwijzing van de instructeur vliegt één van de dolfijnen met een hoge sprong over de stok boven onze hoofden.

De dolfijnenshow van Dolfinarium Harderwijk komt ineens wel heel dichtbij. Als ook de andere dolfijn haar trucje met de stok heeft gedaan, haasten ze zich naar het vlot voor een visje en daarna mogen ze een rondje zwemmen.

Ze zoeken daarvoor zelf contact met de deelnemers in het water. Al gauw heb ik mijn eerste ontmoeting met één van de dolfijnen. Ik hoor later dat dolfijnen vaker op mensen met een rustige hartslag afzwemmen dan op mensen met een snelle hartslag. Ik merk ook dat ik van de spanning geen last meer heb. Ik aai het grote dier voorzichtig, maar met lange halen, want dat schijnen ze het prettigst te vinden. Wat voelt-ie zacht! Ik flipper rustig naast de dolfijn, die zelf ook gezellig doorzwemt en mijn aai met een zucht via zijn blaasgat beantwoordt.

Na het zwemmen is het weer tijd voor de trucjes. Er worden kusjes uitgedeeld, ritjes op de rugvinnen weggegeven, gespetterd, gezongen en gedraaid. Hartstikke leuk voor de foto's natuurlijk, maar laat mij maar weer een stukje zwemmen. Er wordt nog twee keer een rondje gezwommen en lang leve mijn rustige hartslag, nog twee keer heb ik een dolfijn aan mijn zij. Na een laatste aai, draag ik 'mijn dolfijn' over aan de volgende groep. Zo maar stoppen met aaien mag namelijk niet, daar worden de dieren hartstikke onzeker van.

Ik hijs me uit het water en terwijl de dolfijnen alweer kusjes uitdelen aan de volgende groep, neem ik me plechtig voor om nooit meer goedkope tonijn uit blik te kopen. Zou het dan toch werken?

(dit is het artikel dat op Planet heeft gestaan, naar aanleiding van persreis Curacao)

Onderonsje

Fijn!

-Avondje bioscoop met mijn moedertje.
-De geur van de frisgewassen was in m'n huiskamer.
-Wakker worden zonder wekker.
-De hele avond met de kaarsjes aan.
-Nog 65 dagen totdat het kerst is.
-Zuurkoolstamppot met rookworst en jus voor in de magnetron.
-Kop dampende thee met gevuld speculaas erbij.
-Denken aan mijn nieuwe baan.
-Borrelen en andere gezellige dingen met collega's.
-Shoppen bij Ikea.
-Maandag weer Sonja B.
-Audities Idols 4.
-De mooie kleuren van de bomen in 'mijn tuin'.

I don't like sundays

Wat een rotdag is zondag. Kan mijn bed nauwelijks uitkomen en omdat ik vandaag piketdienst had voor m'n werk, moest ik ook thuis blijven. Beetje op de bank gehangen, zitten snoepen (sorry Sonja), nog meer bankhangen, slapen, luieren, dvdtjes kijken, was doen. Man, wat duurt zo'n dag dan ontzettend lang.
Morgenochtend vroeg op pad. Hoop dat ik slaap vannacht. Spannende week, alweer.

Tijd vliegt

Soms gaan maanden sneller dan je dacht. Zo woon ik nu al bijna 9 maanden in mijn eigen huisje, werk ik al ruim 7 maanden bij Het Net en ben ik al een halfjaar weer alleen. Tijd vliegt, eigenlijk altijd wel...

De geur van half zes

Als ik naar huis fiets met een tasje vol boodschappen aan mijn stuur, zo rond een uur of half zes ruik je overal de lekkerste geuren. Gebakken aardappeltjes of boter die aan het smelten is om straks de gehaktballen in te braden.
Zeker nu het al sneller donker wordt en het buiten koud en druilerig is en binnen gezellig warm, krijg je als je langs de warme huizen fietst zin in een lekker bord stamppot met een gehaktbal. Een openhaard in de huiskamer en een beker gloeiend hete thee.
Laat de winter maar komen, maar dan wel de echte winter. Met ijsbloemen op de ruiten, een halve meter sneeuw, een dag waarop de zon schijnt en t toch ijskoud is.