Huis

Mijn huis is klein maar fijn. Als ik de deur achter me dicht doe, ben ik thuis. Het is knus, gezellig, praktisch. Maar het is ook echt een kabouterhuis. Vooral sinds V. en ik samen in mijn huis wonen. Ik loop dan ook regelmatig vloekend en tierend door het huis als ik het zat ben dat ik geen aparte slaapkamer heb, de was het hele huis in beslag neemt, ik kleding of schoenen kwijt ben in mn volgepropte inbouwkast, de motorlaarzen van V. in de weg staan of als het warm is buiten en we geen tuin of balkon hebben.
De huizenjacht wilde tot nu toe nog niet echt lukken. De huren zijn torenhoog. We weten niet goed waar we willen wonen. Een huis kopen vonden we 'n tijdje terug nog te spannend en nu kan het niet meer, omdat ik nu zonder werk zit. Maar er zijn nieuwe ontwikkelingen in onze huizenzoekmissie en de kans is groot dat we eind augustus de deur van ons kabouterhuis achter ons dicht trekken en we in 'ons nieuwe huis' trekken.
Superspannend! Ik kan aan de ene kant niet wachten om meer ruimte te hebben en nog beter, een tuin. Maar aan de andere kant voel ik me hier in m'n kabouterhuis in S. zo thuis dat het vast wel even wennen zal zijn om voor het eerst van mn leven in een andere plaats te wonen en om m'n knusse huisje in te moeten ruilen voor een grote mensenhuis.
Zou dat dan het moment zijn waarop ik volwassen word? Groei ik mee met de grootte van mijn huis? De tijd zal het leren, ik hoop alleen dat wanneer het zo is, dat het alleen figuurlijk is en niet letterlijk. ;-)