Gemiste kans

Ik kreeg van een vrouw die ik geïnterviewd had voor de krant een goed nieuw(s)jaar toegwenst. Geniaal. Die had ik zelf moeten verzinnen..

Een prettige jaarwisseling!
Fijne oud en nieuw!
Een goed uiteinde!

Vooral die laatste is zo lelijk om te zeggen, maar goed, vanochtend moest ik er toch aan geloven en heb ik mensen na ze eerst een paar heerlijke stukjes kaas te hebben verkocht toch echt een prettige jaarwisseling gewenst. Om elf uur was het uit met de pret, want toen mocht ik weer naar huis. Het was erg rustig, maar ik verwacht dat het vanmiddag behoorlijk druk is geweest. Iedereen kwam gewoon wat langzamer op gang, met het slechte weer.

Voor nu, alvast een heel gelukkig 2006!

Dat was 'm?

Het afgelopen jaar is weer voorbij gevlogen. Niet normaal. Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik vorig jaar kerstavond op Schiphol stond om Vincent op te halen en nu is ie alweer een jaar thuis.

En wat gebeurt er allemaal in zo'n jaar. Misschien niet eens zo veel. In maart rondde ik mijn stages af en in juni studeerde ik af. Mijn zus kreeg een nieuwe vriend. Vincent en ik waren 5 jaar bijelkaar in mei. In augustus vond ik een baan. En in oktober was ik diezelfde baan weer kwijt. Werd fulltime werkzoekende en freelance journalist. Kreeg mijn eigen rubriek in de Gooi-en Eemlander. Naar Barcelona geweest. Ging weer bij de Kaasspecialist werken, voor 1 dag in de week. Kreeg steeds meer freelanceklusjes. Vincent kreeg er naast Zakaria een pleegzusje bij, Habibi. Mijn vader zag na vijftig jaar zijn twee broers terug. Ik kreeg er dus twee ooms bij. Met aanhang enzo.

Niet eens echt spectaculaire dingen, al hebben sommige dingen wel een onuitwisbare indruk achter gelaten.

Al met al beloofd het weer veel goeds voor 2006, want alles kan alleen maar beter worden. Wie weet vind ik wel een vaste baan en een huisje voor mezelf of voor mij en Vin samen. Je weet maar nooit. Je hoort het over een jaar...

Gezellig kerstfeest

In het kader van een vrolijk kerstfeest:

AMSTERDAM - Een 35-jarige vrouw in de wijk Betondorp in Amsterdam is afgelopen weekeinde thuis door haar echtgenoot aan een vleesvork geregen. De man stak in de nacht van zaterdag op zondag met de vork in op zijn vrouw na een huiselijke ruzie, meldde de politie dinsdag. Het is niet bekend waar de ruzie over ging.
Het slachtoffer is ter observatie in een ziekenhuis opgenomen, maar verkeert niet in levensgevaar. De politie sloeg haar 42-jarige echtgenoot in de boeien. Hij moest dinsdag voor de officier van justitie verschijnen om uitleg te geven over zijn daad.

Bij ons was het overigens wel echt gezellig. Eerste kerstdag heerlijk bij mijn ouders gegeten. Mijn zus en Koen en mn oma waren er ook. Eerst 's middags kadootjes uitgepakt: een schrijfbord voor op mn kantoor, cd van Katie Melua, oorbellen en een tas. Toen lekker spelletjes gedaan. Kolonisten en Jenga.
Het eten was ook lekker. Alleen jammer dat we een beetje moesten haasten omdat mijn oma om tien uur weer thuis moest zijn.

Tweede Kerstdag bij Vin gevierd. Ook kadootjes gekregen: wederom oorbellen en het lichtje Sunset van Naomi Campbell. 's Avonds met zn veertienen gegourmet. En als toetje chocoladefondue; echt geweldig lekker. Met zelfgemaakte schuimpjes, spekjes en fruit kon je heerlijk dopen. Ik ben overigens geen een keer in de verleiding gekomen om iemand op het fonduevorkje te spiezen...

5 stars baby

Vannacht overnacht in het heerlijk luxe Krasnapolsky Hotel ***** op de Dam in Amsterdam. Het was een aanbieding van de hotelketen Nh Hoteles. Je mocht overnachten in het hotel en de volgende dag betalen wat je het verblijf waard vond. Dat kon dus variëren van 0 euro tot 200 euro of als je wilt meer.
Gisteren in de namiddag stonden we na het shoppen in de rij om in te checken, tussen allerlei andere stelletjes in de ultrasjieke hal van het hotel. We moesten nog wat invullen en konden toen naar onze kamer. Het was echt supermooi. Toen we binnen kwamen sprong de tv aan en stond er: Welcome KC van B! Echt cool. De badkamer was ook geweldig met alle mogelijk toiletspulletjes die je maar denken kon. Er lagen ook badjassen, heerlijke grote witte handdoeken en slofjes. Een chocolaatje op ons kussen om het af te maken.
Om half zes kwam Rachel even een kijkje nemen in onze room en zijn we samen met haar en Koen naar de Nieuwmarkt gegaan om daar wat te gaan eten. Was erg gezellig. Op de weg ernaartoe nog even naar de ramen gestaard. Blijf dat toch wel schokkend vinden van die prostituees, die soms bijna jonger zijn dan ik, of nog niet helemaal volledig omgebouwd...
Na het eten zijn Vin en ik lekker terug naar het hotel gegaan. Heerlijk half uurtje in bad gelegen en daarna vanuit ons kingsize bed tv gekeken.
Vanochtend hadden we ook nog een ontbijt. Ook al zo luxe! Er was een buffet waar je zelfs champagne voor jezelf kon inschenken. Verder was er echt alles waar je maar zin in kon hebben. Allerlei soorten broodjes, vers fruit, vers geperst sap, kerststol, allerlei soorten kaas en vleeswaren, cornflakes, yoghurt, zes soorten hagelslag, gebakken eieren, spek, worstjes. Teveel om op te noemen. Heerlijk zitten schranzen dus. ;-) Toen we een half uurtje later in de trein onderweg naar huis zaten, had ik gewoon spijt dat ik niet nog meer had gegeten. Hoe erg..
We hebben overigens slechts 50 euro betaald voor die overnachting + ontbijt. Normaal betaal je daar zeker 170 euro voor. Al vond het meisje aan de receptioniste het geloof ik nog steeds veel. Het was iig zeker de moeite waard om daar eens te logeren.

Journalistiek

Ik heb geloof ik de laatste tijd niet veel gemeld over mijn journalistieke werkzaamheden. Eigenlijk gaat het best goed. Ik heb mijn eigen rubriekje in de Gooi-en Eemlander en ik freelance er verder lekker op los. Vanaf half januari tot half maart heb ik zelf een tijdelijke vaste baan. Dat ik daarna weer op straat sta, laat ik maar even achterwege.
Dat freelancen is dus de grootste bron van inkomsten en daarnaast werk ik nu iedere vrijdag en tijdens de feestdagen natuurlijk wat meer bij De Kaasspecialist. Ik heb daar een jaar geleden ook gewerkt, totdat ik stage ging lopen. Het is natuurlijk niet echt mijn droombaan, maar ik vind het voor de vrijdagen even heerlijk om in de winkel te kunnen staan. Is weer eens wat anders dan mijn kantoortje met uitzicht op de achtertuin...

Prettige feestdagen en dan op naar 2006!

Het goede doel

Het woord 'nee' zeggen is soms best moeilijk. Op de een of andere manier komt ja er veel makkelijker/sneller uit. In sommige gevallen ben ik heel goed in 'nee' zeggen. Tegen ECI-abonnee-aansmeerders in winkelstraten bijvoorbeeld of tegen koffie, de vraag: wil je even afwassen? en meer van dat soort dingen.
Maar soms valt het dus niet mee. Vandaag was nou typisch zo'n dag.
Situatie: Kim hangt de freelance journalist uit. (Lees: zit zich hele dag beetje in d'r uppie te vervelen ) Er wordt gebeld door een mevrouw van het Reumafonds. Ze zoeken commissieleden die collectebussen naar mensen gaan brengen enzo. Mevrouw hangt verhaal van bijan een kwartier op. Let op: Kim zegt nee. Kim denkt niet dat het iets voor haar is. Oh, zegt mevrouw Reumafonds. Wil je dan misschien wel collecteren voor het Reumafonds. Let op: Kim zegt ja! Kim wil diep in haar hart, heel hard nee zeggen, maar kan t niet. Kim denkt, ik mag nu ethisch verantwoord geen nee zeggen. Ik moet iets voor het goede doel doen.
Dus, ik ga in de derde week van maart langs de deuren met mn collectebus, voor het Reumafonds.Misschien had ik het wel liever voor iets anders gedaan..al heb ik niets tegen t Reumafonds, maar de Kankerbestrijding ofzo, daar heb ik meer mee..Alhoewel daar heb ik dit jaar ook al iets aan gedoneerd.
Ik kan me er gelukkig nog drie volle maanden op voorbereiden. En misschien is dit wel iets wat je een keer gedaan moet hebben...Mijn deze-goede-doelen-heb-ik-allemaal-gesteund-lijstje wordt zo wel steeds langer en dat is ook wat waard.

Voor de liefhebbers die ook in een gulle bui zijn een paar links.

Voor de slachtoffers van de aardbeving in Pakistan

Artsen zonder Grenzen

De Kankerbestrijding

En al die andere goede doelen die wel een donatie kunnen gebruiken.

Welterusten!

Sinterklaasje bonne, bonne, bonne

Ik ben al helemaal in de stemming voor Sinterklaas. Nou was ik dat al een paar weken hoor. In oktober hebben we volgens mij al lootjes getrokken, omdat het anders niet lukte om iedereen bij elkaar te krijgen. Dus ik heb weken kunnen nadenken over een kado en een gedicht en evt. een surprise.
Dat gedicht dat lukt me altijd wel, kado's ook, maar een surprise. In mijn hoofd wordt zoiets altijd veel mooier dan het uiteindelijke resultaat. Zo ook deze keer.
Als iets niet wil plakken met lijm, hoppa, dan jets ik er gewoon een flink stuk plakband overheen. Dat plakt namelijk altijd. Vandaar dus dat mijn surprise dit jaar grotendeels bestaat uit plakband.
Eigenlijk was Sinterklaas vroeger ook veel cooler. Niets geen gedoe met suprises en gedichten. Ik zat gister een stukje te kijken van I love Sinterklaas op Net5 en kreeg weer last van onvervalst jeugdsentiment. Toen mijn zus en ik nog heilig geloofden in het bestaan van deze vreemde man met rood gewaad en zijn zwart geschminkte vriend woonden wij namelijk nog op een flat. Gelukkig op de bovenste verdieping, anders had Zwarte Piet onze schoentjes nooit kunnen vinden natuurlijk. We zetten onze schoentjes namelijk bij de kachel, aan de zijkant, want daar zat ook zo'n handig deurtje/klepje. Als je het opendeed, kon je ook een stukje van de schoorsteen zien. Hartstikke logisch natuurlijk dat Piet daardoor heen kwam. Het was ook bij dat kleine klepje dat wij de Sinterklaas liedjes zongen. We kregen wel eens zo'n gevulde muis in onze schoen. Mijn zus vond die dingen geloof ik wel lekker, maar ik niet echt. Vind ze nu nog steeds niet lekker. Doe mij maar een chocoladeletter.
Met pakjesavond kwam Zwarte Piet altijd met een grote zak drie trappen naar boven gerend en klopte keihard op de deur. Wij moesten dan altijd eventjes wachten voordat we de deur mochten open doen. Als we dan in de portiek stonden met de zakkenvol kado's moesten we altijd nog wel even roepen: Dankjewel Sinterklaas! Echt leuk.
Alle kadootjes verdwenen onder een laken ofzo en dan moesten we een voor een een kadootje eronder vandaan toveren. De ene keer was ie dan voor jezelf, maar ook voor mn ouders en zus.
Weken vantevoren hadden we al onze letters in t speelgoedboek van Blokker of Bart Smit gezet bij de kado's die we wilden hebben. Een walkie-talkie stond altijd hoog aan ons verlanglijstje, maar dat kregen we nooit. Wel zat er ieder jaar een nieuwe pyjama bij en ondergoed en sokken. Alhoewel we ons niet konden herinneren dat we dat hadden gezien in t speelgoedboek.
Ik kan me niet meer herinneren hoe t me uiteindelijk duidelijk is geworden dat het hele verhaal van Sinterklaas niet waar is. Het is dus geen trauma geworden, maar achteraf sla je jezelf natuurlijk wel drie keer voor je kop; Natuurlijk kan Zwarte Piet niet door de kachel! En ja, Sinterklaas was inderdaad steeds een andere man!
Toch blijft het een van mn lievelingsfeesten. Het liefst kijk ik ook ieder jaar nog naar de intocht op tv. Die man is gewoon Sinterklaas. En het is ook onvoorstelbaar hoe erg we ons best doen om die illusie van Sinterklaas en Zwarte Piet voor al die kinderen in stand te houden. Ik kan nu al niet wachten tot ik zelf kinderen heb die in Sinterklaas geloven. Wat zal ik ze veel liedjes laten zingen...

Lieverds

Deze twee knappe mannen hebben allebei 1 passie: auto's. En samen gaan ze dus ook ieder weekend op pad om auto's te kijken en wat is er dan leuker om op de knopjes van de stoplichten te drukken en even stiekem achter het stuur van een auto te kruipen...

Foto's

Ikke op de Sagrada Familia...

Dit was bij het heerlijke tapasrestaurant op de laatste avond

Hola!

Zo, gisteren terug gekomen uit Barcelona. Hoewel het een prachtige stad is en we ontzettend veel hebben gezien en we ook nog ontzettend veel niet hebben gezien, was ik blij dat ik weer thuis was. Niets slaapt lekkerder dan mijn eigen bedje en niets is relaxter dan gewoon bij mijn ouders aan te kunnen schuiven voor een bord met spruiten, aardappels en rollade. Heerlijk!
Ik zal in t kort proberen (!) te vertellen hoe onze citytrip is verlopen.

Donderdag 17 nov

Om tien uur van huis vertrokken richting Schiphol. Mijn koffer natuurlijk propvol, maar met een bescheiden tien kilo aan kleding, schoenen en toiletspulletjes. Ingecheckt en door de douane gegaan. het spreekt allemaal voor zich natuurlijk. Maar voor mij was alles nieuw. Tijdens het fouilleren moest ik ook mijn schoenen uit doen. Echt belachelijk. Maar goed, die ook onder de scanner door en niks aan het handje.
Het vliegtuig was van binnen wel kleiner dan ik verwacht had. Weinig beenruimte, maar goed, ik vond het wel leuk om bij t raam te zitten. Het vliegen was ook wel oké. Ik vond het niet eng ofzo. Twee uur na vertrek kwamen we aan in Barcelona en moest t ergste beginnen. Naar t hotel. Met de trein en metro wel tweeuur ofzo onderweg geweest om bij t hotel aan te komen. Chantal met d'r 20 kilo wegende koffer was ook erg blij met het buiten dienst zijnde roltrappen in de metro stations..Maar goed, om half acht waren we dan eindelijk in het hotel Santa Marta. Koffers uitgepakt gedoucht en de stad in gegaan. We moesten namelijk nog eten. Gegeten bij Al Passatore een Italiaans restaurant. Na t eten lekker naar t hotel gegaan om een beetje te relaxen.

Vrijdag 18 november

Na een onrustige nacht, veel lawaai van glasbakophalers en straatvegers en sirenes gaat om half negen de wekker. Tijd voor een ontbijt en een douche. Het continental breakfast stelt niet veel voor. Twee broodjes een beetje jam en koffie of thee. Maar goed, het gaat er allemaal in.Om half elf de stad in gegaan. De Ramblas stond op t programma en de Sagrada Familia. Beetje jammer dat t op een gegeven moment begon te miezeren. De hele winkelstraat afgelopen en ook lopend naar de Sagrada gegaan. Echt een geweldig gebouw. De torens met trappen beklommen. En na een paar honderd trappen stonden we dus bovenin de toren en hadden we een schitterend uitzicht over de stad. Na de Sagrada het Chocolademuseum ingeweest, maar daar was echt geen reet aan! 's Avonds heel lang gezocht naar iets om te eten. Het is moeilijk als je niet weet waar je moet zijn en je niet dichtbij de tentjes zit die in je anwbboekje staan. Terecht gekomen bij een tapasrestaurant waar we giga werden afgezet. Lonja de Tapas. Geen aanrader dus. Na t eten de Irish Pub ingegaan. Was wel leuk. Leuke barman en leuke muziek, U2, natuurlijk.

Zaterdag 19 november

's Ochtends opgeschrikt voor sirenes van wel acht politieautos en motoren voor ons hotel. Er werd iemand gearresteerd die drugs aant gebruiken was. De portier van ons hotel had gebeld, maar niet verwacht dat er zoveel politie voor zou komen. Na t ontbijt naar het stadion van FC Barcelona geweest. Erg leuk. Beeld van Koeman gezien. het veld bekeken, maar ook leuk de kleedkamer en de perskamer.
Na t stadion naar t strand gegaan vlakbij t Olympisch Dorp en daar aan zee geluncht. We hadden een heerlijk zonnetje erbij, dus t was helemaal niet koud. Na de tosti met naturel chips (gekke combi) de Ramblas opgegaan en als een stel idioten souvenirs geshopt.Om zes uur terug bij t hotel. Ik was half dood. Had behoorlijk spierpijn van t beklimmen van de Sagrada. Nou ja, behoorlijk is licht uitgedrukt. Ik kon eigenlijk gewoon bijna niet meer lopen. Als ik naar mijn bovenbeen keek deed t al pijn. Daarom tot negen uur op bed gelegen, helemaal niks gedaan. Om tien uur naar de Ramblas gelopen, op zoek naar eten.
Aangeschoven bij Mickies. Wederom geen aanrader. We bestelden twee cola light en kregen vervolgens allebei een pul met minstens een liter cola voorgeschoteld. Het eten was ook niet om naar huis te schrijven. Na t eten snel naar t hotel gelopen, want t was nogal onrustig in de stad. Barcelona had die avond gewonnen van Real Madrid.

Zondag 20 november

De laatste dag alweer. Om kwart over negen opgestaan om te ontbijten. Om elf uur zijn we richting Park Guëll gegaan. Het laatste ding op onze 2 do-list. Het park was echt mooi. Onvoorstelbaar dat alles van afval van een keramiekfabriek is gemozaiekt. Na een uurtje door t park te hebben gewandeld weer richting bus gegaan. Met de bus naar Place de la Catalunya gegaan en vanaf daar weer over de Ramblas naar t hotel gelopen. Nog het een en ander geshopt. Gelunchd bij de Burger King en nog even bij de haven langs alle illegalen gelopen die er Prada, Gucci en D&G tassen enzo verkochten. Ik heb er twee gebrande cd's gekocht. Robbie Williams, die ik aan mijn moeder heb gegeven en de laatste van Bon Jovi.
's Avonds de koffers alvast ingepakt en dan eindelijk een restaurant gevonden waar we lekker konden eten. Taller de Tapas. Heerlijk tapas gegeten. Gefrituurde visjes, kipbrochettes, salade, kikkererwten met spinazie, catalaanse broodjes en gebakken aardappels met knoflookmayo. Ook nog een toetje genomen. Het mocht wat kosten maar voor de laatste avond en voor de eerste keer dat t echt lekker was, was het de moeite waard.
Terug in t hotel konden we natuurlijk helemaal niet slapen. Tot kwart voor 1 wakker gelegen, met in ons achterhoofd dat we om drie uur weer op moesten staan. Maar goed, toch nog wat geslapen. Om half vier stond de taxi voor en werden we naar t vliegveld gebracht.
Om kwart over zes vlogen we weg en om 8.22 zijn we geland. Heerlijk om weer veilig thuis te zijn. Het is hier wel erg koud,vergeleken met Barcelona, maar dat went ook snel genoeg. En nu moeten we weer over tot de orde van de dag. Solliciteren en een hoop niksen...

Joepie!

Nog een laatste bagagecheck en dan ben ik weg. Op naar Barcelona!

Tot maandag!

Alweer verkouden...

Voor mijn gevoel is het niet eens zo lang geleden dat ik verkouden was, maar goed, gisteravond kreeg ik het weer te pakken. Ik denk dat het komt door het winkelen gisteren. Hele tijd winkel in, winkel uit en dus ook airco in, airco uit. Ik kan daar geloof ik niet zo goed tegen.
Vannacht dus echt heeel slecht geslapen. Mijn hele kop zat vol met snot. Ik kon niet eens een piepklein vleugje lucht door mijn neus heen krijgen..Heel irritant. Toen kreeg ik nog eens een gigantische droge keel..En natuurlijk val je dan pas in slaap een half uurtje voordat de wekker gaat. Grrr.
Verder een leuk weekend gehad. Vrijdag feestje van mijn tante. Ik in mijn door mijn moeder gehaakte seventies poncho. Zo dan denk je dat zo'n ding niet echt warm is, want het zijn eigenlijk alleen maar gaten, maar zweten! Pfff..niet normaal! Wat wel leuk was dat ik mn twee 'nieuwe' ooms heb ontmoet. Twee oudere broers van mijn vader met wie hij en mijn tante sinds kort weer contact hebben waren ook op het feestje. Verder zaterdag een beetje genikst. 's Avonds voetbal gekeken, geheel tegen mn principes in. En zondag dus gewinkeld. Eigenlijk niet zo veel gekocht. Een heel basic zwart shirtje met lange mouwen. En twee van die lange kralen kettingen, staan er erg leuk bij. Gaat allemaal in de koffer voor Barcelona.
Hopelijk voel ik me donderdag een beetje beter en sta ik niet straks met mijn suffe snothoofd de Saggrada Familia te bewonderen. :S

Barcelona!

Ik ben al helemaal klaar voor Barcelona. Gister met Chantal even besproken wat we allemaal willen zien..en dat is veel! De Sagrada Familia en Park Guell staan bovenaan mijn must-see lijstje. En Chantal gaat voor Camp Nou. Ook het Chocolade Museum lijkt mij geweldig, maar een Picassa wil ik ook wel een keer in t echt zien.Daarnaast moet er natuurlijk flink geshopt, ge'flamenco't en gedanst worden. We moeten tapas eten en tussendoor ook nog in ons hotel slapen en ontbijten.
Ik heb al wat kleren bij elkaar gezocht om even te zien hoe groot mn koffer moet zijn. Maar zoveel ga ik niet meenemen. Voor vier dagen moet ik toch een beetje bescheiden kunnen pakken zou je denken. Alhoewel..ik twijfel nu al over hoeveel paar schoenen ik mee zal nemen. Twee of drie..Hoeveel broeken en shirtjes. En tassen niet te vergeten. Kijk een rugtas is praktisch, maar niet leuk om mee rond te lopen. Moet dus ook nog een leuk tasje inpakken, of misschien daar gewoon kopen..
In ieder geval: ik heb er zin in. Dat vliegen lijkt me te gek, de stad lijkt me geweldig. Alleen zo jammer dat t zoveel geld kost....

Die goede oude tijd...

Dit zijn niet zo maar twee schoffies. Dit zijn mijn zus en ik. Heel lang, lang geleden. Links Rachel inclusief tuinbroek, dat was toen nog hip, die is aant zeven..En daar gehurkt met die uiterst charmante trainingsbroek op half elf, dat ben ik.
Ik vind het echt een geniale foto. Hij is genomen op de camping en daar konden we uren spelen met niks. Geef ons modder, een schepje en een zeef en uren waren we zoet. Zo ziet het er tenminste uit op de foto.
Toen we wat groter werden, gingen we ook heksensoep maken; met een grote emmer met slootwater en daar dan modder en brandnetels en andere planten in gooien. Roeren met een stokje..en wat we er mee deden geen idee.
Het was echt een soort speelparadijs, die camping van ons. We bleven er dan ook zes weken. De hele zomervakantie. Lieveheersbeestjes verzamelen, slootje springen, kanoën, zwemmen, naar 't strandje aan de overkant, naar de markt. Iedere ochtend brood halen bij de bakker. Oefenen voor de playbackshow, fietswedstrijdjes over de camping. Of ons gewoon gigantisch vervelen.
Dan was er gelukkig altijd wel iemand die ons geld gaf voor een ijsje. De één was dan wat guller dan de ander. Het was in de tijd dat de Magnum nog twee gulden vijftig kostte. Wij mochten altijd een ijsje tot een gulden en bij hoge uitzondering een Push Up (later een Calippo), die was dan een gulden vijfentwintig. Op een gegeven moment waren er steeds meer nieuwe ijsjes. Een kikker, die was groen en smaakte naar appelwaterijs. En een Choco en die zag er uit als een chocoladereep en was van chocoladeroomijs.
Mijn moeder die nam altijd een Choco Block, zo'n ding met twee van die koekjes erbij. Die was wel een gulden vijftig en mochten wij dus bijna nooit. Gelukkig kregen we een keer in de zoveel tijd geld voor een Magnum en dat maakte alles goed.
Op de plek waar deze foto is genomen kwam later een omgekeerde sloep te liggen. Daar hadden we dan onze hut in. We hadden een stuk uitgegraven en op die manier konden we onder die boot zitten. We hadden er een kleed in liggen en allemaal tijdschriften. Drie jaargangen van de Tina en de Penny. Geen idee hoe we daar aan kwamen.
Toen ik dertien was ging de camping failliet. Er is nu niets meer van over. Ik geloof dat er een recreatiegebied is gemaakt en er zijn voetbalvelden gekomen. Ach, die goede oude tijd...

Mama Mia

Zo, alweer een weekend achter me gelaten. En wat voor een. Na de shocking-vrijdagavond-avonturen met Miranda, zaterdag heerlijk genikst. Alleen even naar de videotheek gecrosst (zouden ze die dingen ondertussen niet eens een keer dvd-theek moeten gaan noemen) om The Notebook te huren. Had er leuke verhalen over gehoord en ik had het rijk voor mij alleen, dus ik heb heerlijk gezwijmeld. 's Avonds wederom genoten van Idols...
Zondag bij gebrek aan een vriendje om lekker mee uit te slapen om negen uur al opgestaan. Lekker ontbeten met mijn ouders samen en om een uur of twaalf richting Utrecht vertrokken met mn moedertje en mn tante. Ik wilde al minstens een jaar naar de musical Mama Mia, maar nu zijn we dus echt geweest. Mijn zus ging ook mee, die stond in Utrecht op ons te wachten.
We hadden de goedkoopste kaartjes gekocht, al waren die nog belachelijk duur, maar gelukkig was t zicht goed. We zaten helemaal achterin en heel hoog. Dus de 'sterren' keken ons niet aan, maar wij hadden een soort overview. (of hoe noem je dat...)
De liedjes waren leuk, al had ik verwacht dat t een beetje sneu zou klinken als ze de teksten in het Nederlands gingen zingen. Maar dat viel eigenlijk wel mee. De vertalingen waren erg goed. Helaas niet Simone Kleinsma gezien, maar ook deze vrouw zong erg mooi. En hard, potverdorie zeg..
Mijn zus had overigens een hele fijne buurvrouw die waarschijnlijk al zes keer eerder was geweest en dus ieder liedje monotoon en hard mee ging neurien. Heel irritant, na een aantal woedende blikken haar kant op ging ze alleen maar harder neurien. Grrr...
Vandaag geen wilde plannen, deze hele week eigenlijk niet. Ingka komt vanmiddag even kletsen. Ik moet deze week nog iemand regelen voor de krant en woensdag heb ik met Chantal een voorbespreking over Barcelona. Omdat we wel een beetje gepland op reis willen gaan. Vrijdag hebben we de verjaardag van mijn tante. We moeten in 60's/70's stijl gekleed en mijn moeder is al weken bezig om een poncho voor me te haken. Ja, ze is erg crea. Op die verjaardag zal ik dan ook mijn twee 'nieuwe' ooms ontmoeten.Mijn vader en tante hebben namelijk sinds kort weer contact met twee broers die ze al vijftig jaar niet hebben gezien. Geinig heh.

Elizabethtown

Gister met Miranda naar de bioscoop geweest. Na een niet al te slimme start van de avond (ik had mijn autosleutels in de auto laten liggen en de deuren allemaal netjes op slot gedaan...:S) konden we de kaartjes gelukkig nog op tijd ophalen. We hadden best relaxte plekken. Maar de film (Elizabethtown) was niet echt bijzonder. Hij was wel leuk hoor, maar het had van ons wel een tikkeltje smeuiger/zoeter/romantischer gekund. Mijn moeder kwam ons overigens redden bij de parkeerplaats. We hadden gelukkig nog een soort reservesleutel die het niet doet in het contact maar wel op de achterbak. Miranda is dus als een ware acrobate de auto ingeklommen en heeft de sleutels gepakt en nog belangrijker; mijn telefoon... Na de film nog even wat wezen drinken. En om twee uur lag ik weer in mn bedje, nog even gezelllig tegen mijn slaperige vriendje te kletsen, die ik wakker ge-smst had. ;-) Morgen met mijn moeder, zus en tante naar Mama Mia, ik heb er echt superzin in. Lijkt me echt een hele leuke musical. In de zomer van 1999 heb ik de cd van Abba met alle bekendste liedjes bijna grijsgedraaid. Ik vind het echt geweldige muziek. Afgelopen dinsdag trouwens een achterneefje erbij gekregen. Basje. Zie kaartje hieronder..Hij ligt nog eventjes in het ziekenhuis, maar maandag mag ie er weer uit.

Heh?

Ik wist niet eens dat ik erop zat, maar net kwam ie toch echt voorbij zeilen. De roze wolk.

Vroeger...

Ik heb de laatste tijd een beetje een hang naar vroeger. Ik droom (ja, daar is ie weer!) bijvoorbeeld vaak over klasgenoten van de middelbare school die ik al in geen eeuwen meer gezien heb en sinds ik een fanatieke Hyver ben, probeer ik zoveel mogelijk oud-klasgenoten in mijn eigen Van der Huchtschool-hyve te krijgen.
Vandaag las ik dat Anne van Veen..(jaja, de dochter van)..een oud-klasgenootje van de basisschool gaat afstuderen door in de musical Jan, Jans en de Kinderen mee te spelen. Ik had haar vorige week al gespot in de Libelle, maar nu las ik het op internet. Toch wel grappig om op die manier nog eens wat te horen van ex-klasgenootjes. Dit jaar zijn we alweer tien jaar van de basisschool af en voor zover ik het weet zijn er toch aardig wat spectaculaire dingen gebeurd. In ieder geval twee bruiloften en één kind. En nu dus ook een beroemdheid...