Nobody said it was easy...

...no one ever said it would be this hard.

Mooie zin uit een nummer van Coldplay en het dekt wel een beetje de lading van de afgelopen 7 weken. Natuurlijk wisten we wel dat het niet niks zou zijn zo'n klein jongetje, maar de afgelopen weken waren toch echt wel pittiger dan ik had gedacht. Je denkt alleen last te hebben van het slaaptekort, maar het zijn ook nog hormonen, onzekerheden, twijfels etc, die je parten spelen.
Toch merk ik dat het langzaam allemaal wat makkelijker begint te worden. We beginnen elkaar echt een beetje te leren kennen. Ik herken je huiltjes en zie je veranderen, nieuwe dingen leren.
Maar er zijn nog steeds dagen dat ik het niet zo goed weet. Dan lig je zo te mopperen, terwijl je buikje vol is en je luiertje droog. Gelukkig gaat zo'n dag ook weer voorbij en meestal gaat hetde dag erna al veel beter.

Je bent er!

37 weken en 2 dagen hebben we op je gewacht, maar je bent er nu echt!

In de nacht van donderdag 14 op vrijdag 15 maart braken geheel onverwacht mijn vliezen. Met 37 weken en 1 dag is t pok precies het moment dat je geboren zou mogen worden. Je laat er in ieder geval geen gras over groeien.

Na het breken van mijn vliezen in de badkamer, maak ik V. wakker om te vertellen dat je eraan komt. We schrikken wel even, maar blijven toch rustig. Voor de zekerheid bellen we toch de verloskundige. Ze zegt dat we rustig kunnen blijven liggen en gewoon moeten afwachten of de weeen gaan beginnen. Van slapen komt weinig, V. pakt alvast wat spulletjes in de ziekenhuistas en uiteindelijk wordt het gewoon vrijdag. Het blijft rustig in mijn buik, af en toe voel ik je nog een klein beetje schoppen. Gek idee dat je dit weekend sowieso geboren gaat worden.

Ik bel een vriendin om haar wiegje te kunnen lenen, want V. was nog bezig met het maken van jouw wieg. Zij is dam dus de enige die weet dat er iets gaat gebeuren. We besluiten verder nog niets te zeggen. V. belt wel naar zijn werk om te zeggen dat ie niet kan komen.

Aan het einde van de middag vertellen we toch onze ouders even om ze op de hoogte te brengen. Er is tot dan toe nog niets echt aan de hand. Vanaf een uur of 6 lijkt mijn buik wat onrustiger te worden. En om 9 uur begint het echt. We kijken Life of Pi en tijdens de film moet ik af en toe wat weeen wegpuffen. Om 11 uur gaan we naar bed, maar ook dan kunnen we niet echt meer slapen. De weeen worden steeds sterker, soms duren ze wel 2 minuten... maar ik houd het nog goed vol.
Om 1 uur wordt het steeds moeilijker om de pijn weg te krijgen, ik kan niet meer liggen, zitten of staan. We bellen de verloskundige en een half uurtje later is ze bij ons.

Ze vraagt me hoe ver ik zelf denk al te zijn, ik heb geen idee! Maar ik blijk al 7 cm ontsluiting te hebben. We kunnen onze spullen pakken en naar het ziekenhuis rijden. Hét gaat écht gebeuren!

In 3 weeen zijn we bij het ziekenhuis en we worden naar de kamer gebracht waar ik ga bevallen. Ondertussen krijg ik steeds heftigere weeen. Ik krijg nauwelijks tijd om even op adem te komen. Na 20 minuutjes heb ik 10 cm ontsluiting en mag ik gaan persen. Pfff... Ik herinner me vaag nog wat tips van de yoga, maar doe het vervolgens volledig op mijn oerkracht. Mijn hele lijf wordt rustig en ik voel percies wanneer de weeen komen. De verloskunidge, V. en de verpleegkundige helpen me bij het persen en na 1,5 uur (het klinkt nu heel lang) kom je ter wereld!

Je kleine, glibberige lijfje wordt op mijn borst gelegd. Je huilt hard, wat zul je geschrokken zijn! Ik houd je vast en aai over je lijfje. Je krijgt lekker warme doeken om en langzaam word je rustig nadat je bij me aan de borst wordt gelegd. Je bent zo ontzettend mooi! Met je grote ogen kijk je me aan. Wat ben ik ontzettend blij dat je er bent.

V. knipt de navelstreng door en dan gaat de rest van je leven echt beginnen. Welkom bij ons, lieve Robin!

Wat zullen we van je houden!

Breakdancer

Voorbeeldige kleine mup, je ligt al keurig met je hoofdje in mijn bekken. Al heb ik soms het idee dat je nog even een klein beetje omhoog komt zwemmen. Wat wil je, je maakt er vooral in de ochtend, echt nog een feestje van in mijn buik.
Soms lijkt het alsof je aant breakdancen bent, op je koppie rondjes draaien vind je volgens mij wel leuk. 's Middags houd je je iets rustiger, dan voel ik je zachtjes voorbij schuiven. Je billetjes bewegen dan van de ene kant naar de andere kant in mijn buik.
Wat gek dat je straks niet meer in mn buik zit en ik dat gedraaikont van jou niet meer zal voelen. Stiekem zal ik t best missen, maar het is toch ook wel fijn dat ik straks weer mijn sokken en schoenen kan aan trekken zonder gesteun en gezucht. :-) En V. is natuurlijk ook wel benieuwd naar wie 'm steeds ellebogen en schopjes geeft.
De laatste weken vliegen nu echt voorbij, mup. Het lijkt echt gisteren dat we je voor t eerst zagen op de echo. Ieniemini was je, nog niet eens 1 cm groot en nu weeg je al2,5 kilo!
Wat hebben we hard gewerkt samen... Maar ik geloof dat we er allebei bijna zo goed als klaar voor zijn. Ik ga de komende weken nog even genieten van het uitslapen en je gekrioel in mn buik en de tijd die V. en ik nog even met zn tweetjes hebben en dan, als je er echt klaar voor bent en je toch wel nieuwsgierig bent geworden naar de stemmen die je de afgelopen maanden hebt gehoord, dan mag je komen. Ik kan niet wachten!

Wat een week

Dit was misschien wel de slechtste week van mijn zwangerschap.
Afgelopen dinsdag voelde ik me ineens op mn werk niet lekker. Ik werd 's ochtends al wakker met hele opgezette vingers en kreeg 1 van mijn ringen niet af.
Op mn werk werd ik heel onrustig, kreeg een soort waas voor mn ogen en wist niet goed wat ik nou had. Verloskundige gebeld en zij adviseerde om naar huis te gaan en daar zou ze dan ff langs komen om mn bloeddruk etc op te meten.
Met knikkende knieen in de auto en thuis bleek mn bloeddruk idd hoger dan normaal. Dus voor controle naar t ziekenhuis. Zus kon gelukkig met me mee dus in 2,5 uur helemaal doorgelicht.
Bloeddruk nog een keer gemeten, echo, bloed en urine check en een hartfilmpje. Gelukkig werden we helemaal goedgekeurd. Bloeddruk was weer lager en muppet zag er ook vrolijk uit op de echo en zn hartje ging lekker tekeer. Gewoon lekker weer naar huis dus.
Woensdag kreeg ik alleen dus weer last van mn bekkenkwaal. Dus sindsdien plat. Twee dagen ziek gemeld en het gaat wel iets beter, maar zitten is gewoon echt slecht. Dat houd ik een kwartiertje vol en dan moet ik t weer bekopen met stekende pijn.
Voorlopig dus nog ff rustig aan, mn laatste weekje werken zal veel vanuit huis zijn en daarna lekker met verlof!

Laatste loodjes

De laatste 8 weken voor de uitgerekende datum zijn aangebroken. Zo'n gek idee. De tijd is echt zo snel gegaan! Ik geloof dat ik er steeds meer klaar voor (en mee) ben. Ik ben ook gewoon nieuwsgierig naar die kleine druktemaker in mijn buik.
Gisteren begonnen met zwangerschapsyoga. Heb nog geen idee wat ik er van vind. Het is grappig om andere zwangeren te zien, die allemaal ongeveer tegelijkertijd uitgerekend zijn. Het yoga-en zelf, weet ik niet zo goed. Ik denk dat het goed is om je bewuster te zijn van je ademhaling en straks op een goede manier met weeën enzo om te kunnen gaan. Maar vind het ook nog wel raar om er echt mee aan de slag te gaan. Dat je dus thuis ook anders gaat ademen etc.
Ik hoop ook dat we het tot de laatste les redden, die is namelijk 9 dagen voor mijn uitgerekende datum en die is volgens mij redelijk essentieel... We zullen zien.
Vanavond gaan we naar de voorlichtingsavond van de verloskundigenpraktijk over de bevalling. Zal ook een feestje zijn, maar vind het wel fijn om goed voorbereid te zijn straks. 

Nesteldrang

Oh no!
Het is begonnen. Nesteldrang. 29 weken zwanger en ik wil ineens van alles.
Ik wil alle spulletjes, kleertjes, rommeltjes etc in huis hebben voor de kleine muppet.
Het kan allemaal niet meer wachten.

Gisteren kochten we een matrasje voor het bedje, bleek het matrasje te groot. Daar heb ik me dus uren druk over gemaakt. Want moeten we dan nu een ander bedje kopen, of een ander matrasje? Of allebei?
We hebben ook nog steeds geen oplossing voor de te lage commode. Die ontzettend leuk is, maar laag dus. Is dat erg? Geen idee. Ik hoor van 'iedereen' dat ie hoger moet, maar zie zelf nu het probleem niet zo.

Morgen maar eens op pad met mn moedertje. En dan is ook de kinderkamer klaar, dus kan ik echt gaan nestelen...

Shoppen

Ik ben in principe best een goeie shopper. Het liefst ga ik in mijn eentje de stad in om nieuwe kleren te kopen. Gewoon lekker alleen de winkels in die ik leuk vind en dan in mijn eentje passen en beoordelen of ik het leuk vind of niet. Voor non-kleding ga ik meestal naar de Hema en daar vermaak ik me ook prima. Ik kom eigenlijk nooit met lege handen de winkel uit.
Totdat ik zwanger raakte. Ja, voor mezelf kan ik prima shoppen, maar ik vind het zo moeilijk om spullen te kopen voor de kleine muppet.
Als ik in een babywinkel kom, klap ik helemaal dicht. Wat moet ik in godsnaam kopen? Moet ik dit allemaal kopen? Wat is het allemaal duur! Heb ik dit allemaal nodig? Vind ik die kleertjes leuk? Past dat lakentje wel in het bed? Wil ik dit of dat?
Moeilijk!
Gelukkig bestaan er lijsten van dingen die je nodig hebt en heb ik een lieve moeder die gewoon met me mee gaat om knopen door te hakken.

Another year

Zo, dat was me het jaar wel, 2012.
Ik wisselde voor de verandering weer eens van werkgever. Gek genoeg begin ik daar al steeds beter in te worden. Al deed het deze keer toch wel meer pijn om weg te gaan. Het was immers niet mijn eigen keuze, maar de beslissing van mijn werkgever om me geen nieuw contract te geven, zodra ze hoorde dat ik zwanger was. 'Een te groot risico...' Gelukkig heeft het me een mooie nieuwe baan opgeleverd, terwijl ik het echt wel even somber in zag. Dat duurde uiteindelijk maar een dag of 3, want toen zat ik al bij mijn nieuwe werkgever voor een sollicitatiegesprek en ging ik daar weg met een heel goed gevoel. Wat klopte, 2 weken later ging ik aan de slag. Inmiddels zijn de laatste 8 weken dat ik zal werken alweer aangebroken. Wat vliegt de tijd!
Op 1 maart ga ik met zwangerschapsverlof. Ik kijk er stiekem al een beetje naar uit. Maar het lijkt me ook gek om thuis te zitten en te wachten tot de kleine muppet zich zal aan dienen. En daarna... geen idee wat er daarna op me staat te wachten. Maar weet zeker dat er vast weer mooie dingen op mijn pad komen.
Het afgelopen jaar stond ook grotendeels in het teken van de zwangerschap. Eerst met het zwanger worden, wat toch echt wel een spannende tijd is, later met het zwanger zijn, want ik echt alleen maar heb ervaren als een feest. Niet alleen omdat ik me tot nu toe gewoon hartstikke goed voel, maar ook omdat het een hele leuke en bijzondere tijd is met V. en met familie.
Je maakt keuzes en doet dingen waarvan je nooit verwacht had dat je ze zou doen. Kinderwagens kopen, trots met je dikke buik showen, onder de douche praten tegen je ongeboren kind. Ik geniet van iedere minuut, want wie weet is dit de enige keer dat ik zwanger zal zijn.
Wat 2012 verder nog bracht? Een fijne vakantie naar Santorini, op de valreep een nieuw bad in de badkamer, veel leuke concertjes en dagjes weg en nog veel meer dingen, die ik nu niet eens meer weet.
Wat 2013 gaat brengen? Geen idee, maar 1 ding is zeker, een bijzonder jaar gaat het worden, samen met  onze lieve, kleine muppet.

Josephine

Afgelopen vrijdag is ons nichtje Josephine geboren. Vandaag hebben we haar ook mogen bewonderen. Wat een klein, lief meisje!
En wat een gek idee dat wij over een week of 15 ook zo'n klein mensje in onze armen hebben en dat we je dan aan iedereen kunnen laten zien. Ik vind t nog zo onwerkelijk. Natuurlijk weet en voel ik dat er een klein draaikontje in mn buik zit, maar dat ie er ook IS straks... Blijft een gek idee.

Twijfels

Over 4 maandjes wordt de kleine muppet al geboren. Over 16 weken ben ik uitgerekend. Zeven maart zal waarschijnlijk de eerste dag van mijn verlof zijn en daarna loopt mijn contract bij Microsoft af. 

De weken vliegen voorbij en langzaam beginnen ook wel een beetje de twijfels te komen. Wat moet ik verwachten van de bevalling? Kan ik 't allemaal wel? Zorgen voor zo'n kleine mup? Het lijkt me best wel een beetje eng, die eerste nachten dat we met z'n drietjes zijn. En hoe gaat ie ons leven veranderen? Ik kan me er soms gewoon helemaal niets bij voorstellen...

We zijn iig volop bezig met de voorbereidingen, V. is t kamertje aan het schilderen, we kochten een kinderwagen en V. voelde afgelopen weekend voor het eerst een klein schopje. 

Draaikontje

Je bent een klein wiebelkontje. Je hoofdje ligt dan wel lekker warm in mijn schoot, maar met je lijfje en je kontje wiebel je alle kanten op. Afgelopen zaterdag samen met mijn ouders en m'n zus weer naar je gekeken. Blijft een feest om je te zien en ook om te zien wat je doet als ik je weer voel boinken. Je ligt echt als een kikkertje in m'n buik en springt er lekker op los.

Genieten

Ik genoot al iedere dag van het zwanger zijn, maar nu ik je iedere dag een paar keer voel springen, vind ik het NOG leuker. Het stelt me gerust je af en toe te voelen. Het lijkt ook net alsof je precies de juiste momenten daarvoor kiest.
Vanochtend, na een vervelende nacht, omdat ik me niet lekker voelde, liet je even merken dat met jou iig alles goed ging. Hoop dat V. je ook snel kan voelen. Het is zo leuk.
Mijn buik begint ook lekker te groeien. Een van mijn winterjassen kan al niet meer dicht en mijn shirtjes lijken steeds korter te worden.
V. was van de week even vergeten dat ik zwanger ben en dacht in een vlaag van verstandsverbjistering, joh, wat is ze dik. Bedankt! ;-)

Ik kijk stiekem iedere dag even naar de foto's van de echo en vind je hierop zo lief. Morgen gaan we nog een keer naar je kijken. Hopelijk ben je dan weer net zo vrolijk als 2 weken geleden.

Een jongetje!

Wat lag je heerlijk te spartelen in mijn buik gisterochtend, maar ik voelde helemaal niks. Je was zondag ook rustig en ook maandagochtend vroeg voelde ik je niet echt trappelen. In tegenstelling tot zaterdagavond. We waren in de nieuwe bioscoop in Amersfoort naar Skyfall en je sprong als een malle door mijn buik toen James Bond zijn stunts uithaalde. Eigenlijk had ik toen al kunnen weten dat je een menneke bent.
Maandagochtend was dus eindelijk de 20 weken echo. Wat hadden we veel zin om je weer te zien! In 45 minuten heeft de echoscopiste van het echocentrum 't Gooi alle essentiele omderdelen laten zien. Je hartje, je nieren, je hersenen, je bovenlipje, je ruggetje, je perfecte kleine voetjes en eigenlijk was al na een paar minuutjes duidelijk dat je een jongetje bent.
Geen verrassing, ook al zei mijn gevoel best lang dat je een meisje zou zijn, toen ik maandagochtend wakker werd wist ik al dat je een jongetje was. En ik wat zijn we blij dat er zo'n lief spartelend druktemakertje in mijn buik groeit! Eigenlijk valt alles op z'n plek.
Je bent een jongen!

Boink

Boink! Hoi kleine muppet, je bent t echt hè?
Sinds een paar dagen weet ik t zeker, ik voel de kleine muppet boinken in mn buik. Zondag tijden So you think you can dance. Boink, boink, boink. Alsof mn buik als trampoline wordt gebruikt. Vanmiddag onderweg naar huis terwijl ik One Direction hoor op de radio. Boink, boink, boink. En na t eten voel ik je weer. Gezellig hoor, muppet. :-)
Gek wel, het is een onbeschrijflijk gevoel. Het lijkt niet op vlindertjes, of plopjes, voor mij zijn t echt blobjes. Het was ook raar geweest als er zo'n vederlicht mupje in mn buik had gezwommen, want ik ben zo'n lomperd. ;-)
Nu lig ik lekker in bad. De week is weer doormidden en morgen ben ik op de helft. De weken vliegen zo hard voorbij! Nog 20 weken te gaan voor we je kunnen knuffelen. Of in een ieniemini pyjamaatje kunnen hijsen. Nog 20 weken voorpret over hoe je zult zijn. Of hoe V. en ik alles zullen moeten gaan aanpakken. Nog 20 weken voor je kamertje. Nog 20 weken boink, boink, boink.

Wie ben jij?

Nog anderhalve week en dan komen we iets meer te weten over wie er nu eigenlijk in mijn buik zit. Ik kijk er ontzettend naar uit. Natuurlijk in eerste instantie om weer bevestiging te krijgen dat het allemaal nog goed gaat met het kleine ding. Zit alles erop en eraan. Doet het hartje het goed, doet de rest het goed... En dan.. wie zit er in mijn buik. Ben je een jongetje of een meisje.
Mijn hoofd zegt dat er een kleine mini-V in mn buik zit. Een klein slim menneke, rode haartjes, klein punt neusje en van mij krijgt ie vast ook wat goede eigenschappen mee. Mijn onderbuik zegt dat er een klein meisje in mn buik zit. Een klein, eigenwijs Rammetje. Hopelijk ook met V. zijn neus. ;-)
Wie zal het zeggen.. Nog 11 dagen en we weten het. Leuk!

Buik

Mijn buik lijkt langzaam te groeien. Nooit gedacht daar zo blij mee te zullen zijn. Na jaren lang alleen maar met mn gewicht bezig te zijn geweest en juist proberen mn buik zo plat mogelijk te laten lijken, te verstoppen en me te schamen, ben ik nu trots op t kleine buikje dat tevoorschijn komt..
Al vind ik t wel moeilijk om te merken dat mensen allemaal naar je buik kijken als ze weten dat je zwanger bent. Want hoewel er echt een klein bolletje zit, omdat de muppet zo lekker aant groeien is, vergeet ik ook nog wel eens mn buik in te houden en zijn de welvaartskilo's ook nog steeds zichtbaar.
Ik moet sowieso wennen aan de aandacht, hoe fijn t ook is. Iedereen vraagt op een andere manier aan je of het goed met je gaat. Het interesseert ze meer lijkt t. En alles wat ik doe heeft volgens buitenstaanders te maken met t feit dat je zwanger bent. Terwijl ik ook nog steeds de dingen zo doe als ik zou doen zonder de kleine mup.

Hormonen

Heerlijk die hormonen! Ik kreeg vanochtend in de trein gewoon tranen in mn ogen bij het idee dat ik over een paar maanden mn kleine muppet vast mag houden. Maar ik huil ook bij Barbie's Baby, luisteren naar Ben Howard... Ga zo maar door. Zo lang dat het enige kwaaltje is, hoor je mij niet klagen.

14 weken

6/10/2012

Inmiddels al 14 weken zwanger. Op de tweede echo was onze kleine muppet goed te zien. We zagen armen, benen, een hoofdje, het lijfje, een gevuld maagje en een kloppend hartje. Wat heerlijk was dat om te zien, zo'n klein mensje in mijn buik. We kunnen het eigenlijk nog steeds niet geloven, maar hij springt en zwaait daar toch echt.
Na de echo kan ik echt gaan genieten. Ik voel me goed en het is fijn om eindelijk tegen iedereen te kunnen vertellen dat we een kindje krijgen. We krijgen zoveel leuke reacties! De kast staat vol met kaarten, soms uit hoeken die je niet verwacht. Ik geniet intens van mijn zwangerschap. Samen met V. We maken samen plannetjes en tijdens de vakantie hebben we al een hele mooie meisjesnaam bedacht.
Op 19/11 zullen we gaan zien wat het wordt, maar nog belangrijker, of het gezond is. Ik kijk er heel erg naar uit om onze muppet dan weer te zien en hopelijk voel ik het dan ook al. De verloskundige verrtelde dat mijn placenta aan de voorkant van mijn buik zit, dus de kans is er dat het wat langer duurt voordat ik het kindje voel. Ik kan echt niet wachten. Het lijkt me zo gezellig.

Bijzonder bijzonder

17/9/2012

Natuurlijk wist ik dat het bijzonder zou zijn om zwanger te zijn, maar zo bijzonder bijzonder? Nee, dat had ik niet verwacht. Ik voel me zo speciaal, 's ochtends of 's avonds als ik mijn bed lig, vind ik het heerlijk om met mijn hand op mijn buik te liggen en te dromen over de toekomst met z'n drietjes.
Ik kan niet wachten om over een tijdje ook echt te kunnen voelen dat er een klein mensje in mijn buik groeit.

Als het goed is, is onze kleine muppet nu al ruim 4 cm groot en kunnen we vrijdag op de 2e echo echt goed zien dat er een mini-mensje in mijn buik zit. Zin in! Niet alleen om onze muppet weer te zien, maar ook wel om gerustgesteld te worden dat het allemaal gewoon goed gaat daar in mijn buik. Ik vind onze muppet namelijk nu al zo lief. En we hebben al zoveel plannen en dromen. De eerste naam-ideeen staan al op papier, we hebben al gekeken naar behang voor de kinderkamer en stiekem liggen er al wat kleertjes te wachten.

Goed nieuws brengen

26/8/2012

Dit was de allerleukste week uit mijn leven. Maandagavond na de echo zijn we eerst naar mijn ouders gereden. Mijn moeder was niet thuis, maar we konden echt niet wachten met vertellen, dus nadat mijn vader een bakje koffie had gezet, hebben we hem een kadootje gegeven. In het pakje een rompertje met daarop I love opa. Het was echt fantastisch om zijn hoofd te zien toen hij die tekst zag. Ik had zijn reactie graag op video willen hebben, maar dat was een beetje ingewikkeld. Dus nu denk ik er gewoon maar vaak en terug en zet ik het hier op 'papier'. Nadat mijn vader van de eerste schrik was bekomen, hebben we moeder een beetje aangespoord om naar huis te komen en toen ze 20 minuten later thuis kwam haar ook een kadootje gegeven. Een speentje met I love oma. Ook zij was heel erg blij. Tranen en dikke knuffels. Het was superleuk om ze zo blij te maken. Ze hebben namelijk nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze graag opa en oma wilden worden. 

Na mijn ouders naar de ouders van V. gegaan en ook zij waren blij verrast.

De volgende dag mag ik het eindelijk tegen mijn andere beste vriendinnetje vertellen, tijdens een etentje. Ook al zo leuk, omdat ze ook wist hoe groot de wens was om zwanger te worden. Een bijzondere avond was het en dat zal het ook altijd blijven. 

Die woensdag onthul ik het nieuws ook aan mijn collega's, iets wat ik achteraf beter niet had kunnen doen, want een week later hoor ik dat mijn contract, vanwege mijn zwangerschap niet wordt verlengd. 

Donderdag verrassen we mijn zus met een fles Prosecco en een echofotootje. Ze is superblij dat ze tante wordt. Gelukkig! 

Na deze week gaan we lekker op vakantie. Onze laatste vakantie met z'n tweetjes, onze eerste met z'n drietjes.