Genieten

Ik genoot al iedere dag van het zwanger zijn, maar nu ik je iedere dag een paar keer voel springen, vind ik het NOG leuker. Het stelt me gerust je af en toe te voelen. Het lijkt ook net alsof je precies de juiste momenten daarvoor kiest.
Vanochtend, na een vervelende nacht, omdat ik me niet lekker voelde, liet je even merken dat met jou iig alles goed ging. Hoop dat V. je ook snel kan voelen. Het is zo leuk.
Mijn buik begint ook lekker te groeien. Een van mijn winterjassen kan al niet meer dicht en mijn shirtjes lijken steeds korter te worden.
V. was van de week even vergeten dat ik zwanger ben en dacht in een vlaag van verstandsverbjistering, joh, wat is ze dik. Bedankt! ;-)

Ik kijk stiekem iedere dag even naar de foto's van de echo en vind je hierop zo lief. Morgen gaan we nog een keer naar je kijken. Hopelijk ben je dan weer net zo vrolijk als 2 weken geleden.

Een jongetje!

Wat lag je heerlijk te spartelen in mijn buik gisterochtend, maar ik voelde helemaal niks. Je was zondag ook rustig en ook maandagochtend vroeg voelde ik je niet echt trappelen. In tegenstelling tot zaterdagavond. We waren in de nieuwe bioscoop in Amersfoort naar Skyfall en je sprong als een malle door mijn buik toen James Bond zijn stunts uithaalde. Eigenlijk had ik toen al kunnen weten dat je een menneke bent.
Maandagochtend was dus eindelijk de 20 weken echo. Wat hadden we veel zin om je weer te zien! In 45 minuten heeft de echoscopiste van het echocentrum 't Gooi alle essentiele omderdelen laten zien. Je hartje, je nieren, je hersenen, je bovenlipje, je ruggetje, je perfecte kleine voetjes en eigenlijk was al na een paar minuutjes duidelijk dat je een jongetje bent.
Geen verrassing, ook al zei mijn gevoel best lang dat je een meisje zou zijn, toen ik maandagochtend wakker werd wist ik al dat je een jongetje was. En ik wat zijn we blij dat er zo'n lief spartelend druktemakertje in mijn buik groeit! Eigenlijk valt alles op z'n plek.
Je bent een jongen!

Boink

Boink! Hoi kleine muppet, je bent t echt hè?
Sinds een paar dagen weet ik t zeker, ik voel de kleine muppet boinken in mn buik. Zondag tijden So you think you can dance. Boink, boink, boink. Alsof mn buik als trampoline wordt gebruikt. Vanmiddag onderweg naar huis terwijl ik One Direction hoor op de radio. Boink, boink, boink. En na t eten voel ik je weer. Gezellig hoor, muppet. :-)
Gek wel, het is een onbeschrijflijk gevoel. Het lijkt niet op vlindertjes, of plopjes, voor mij zijn t echt blobjes. Het was ook raar geweest als er zo'n vederlicht mupje in mn buik had gezwommen, want ik ben zo'n lomperd. ;-)
Nu lig ik lekker in bad. De week is weer doormidden en morgen ben ik op de helft. De weken vliegen zo hard voorbij! Nog 20 weken te gaan voor we je kunnen knuffelen. Of in een ieniemini pyjamaatje kunnen hijsen. Nog 20 weken voorpret over hoe je zult zijn. Of hoe V. en ik alles zullen moeten gaan aanpakken. Nog 20 weken voor je kamertje. Nog 20 weken boink, boink, boink.

Wie ben jij?

Nog anderhalve week en dan komen we iets meer te weten over wie er nu eigenlijk in mijn buik zit. Ik kijk er ontzettend naar uit. Natuurlijk in eerste instantie om weer bevestiging te krijgen dat het allemaal nog goed gaat met het kleine ding. Zit alles erop en eraan. Doet het hartje het goed, doet de rest het goed... En dan.. wie zit er in mijn buik. Ben je een jongetje of een meisje.
Mijn hoofd zegt dat er een kleine mini-V in mn buik zit. Een klein slim menneke, rode haartjes, klein punt neusje en van mij krijgt ie vast ook wat goede eigenschappen mee. Mijn onderbuik zegt dat er een klein meisje in mn buik zit. Een klein, eigenwijs Rammetje. Hopelijk ook met V. zijn neus. ;-)
Wie zal het zeggen.. Nog 11 dagen en we weten het. Leuk!

Buik

Mijn buik lijkt langzaam te groeien. Nooit gedacht daar zo blij mee te zullen zijn. Na jaren lang alleen maar met mn gewicht bezig te zijn geweest en juist proberen mn buik zo plat mogelijk te laten lijken, te verstoppen en me te schamen, ben ik nu trots op t kleine buikje dat tevoorschijn komt..
Al vind ik t wel moeilijk om te merken dat mensen allemaal naar je buik kijken als ze weten dat je zwanger bent. Want hoewel er echt een klein bolletje zit, omdat de muppet zo lekker aant groeien is, vergeet ik ook nog wel eens mn buik in te houden en zijn de welvaartskilo's ook nog steeds zichtbaar.
Ik moet sowieso wennen aan de aandacht, hoe fijn t ook is. Iedereen vraagt op een andere manier aan je of het goed met je gaat. Het interesseert ze meer lijkt t. En alles wat ik doe heeft volgens buitenstaanders te maken met t feit dat je zwanger bent. Terwijl ik ook nog steeds de dingen zo doe als ik zou doen zonder de kleine mup.

Hormonen

Heerlijk die hormonen! Ik kreeg vanochtend in de trein gewoon tranen in mn ogen bij het idee dat ik over een paar maanden mn kleine muppet vast mag houden. Maar ik huil ook bij Barbie's Baby, luisteren naar Ben Howard... Ga zo maar door. Zo lang dat het enige kwaaltje is, hoor je mij niet klagen.

14 weken

6/10/2012

Inmiddels al 14 weken zwanger. Op de tweede echo was onze kleine muppet goed te zien. We zagen armen, benen, een hoofdje, het lijfje, een gevuld maagje en een kloppend hartje. Wat heerlijk was dat om te zien, zo'n klein mensje in mijn buik. We kunnen het eigenlijk nog steeds niet geloven, maar hij springt en zwaait daar toch echt.
Na de echo kan ik echt gaan genieten. Ik voel me goed en het is fijn om eindelijk tegen iedereen te kunnen vertellen dat we een kindje krijgen. We krijgen zoveel leuke reacties! De kast staat vol met kaarten, soms uit hoeken die je niet verwacht. Ik geniet intens van mijn zwangerschap. Samen met V. We maken samen plannetjes en tijdens de vakantie hebben we al een hele mooie meisjesnaam bedacht.
Op 19/11 zullen we gaan zien wat het wordt, maar nog belangrijker, of het gezond is. Ik kijk er heel erg naar uit om onze muppet dan weer te zien en hopelijk voel ik het dan ook al. De verloskundige verrtelde dat mijn placenta aan de voorkant van mijn buik zit, dus de kans is er dat het wat langer duurt voordat ik het kindje voel. Ik kan echt niet wachten. Het lijkt me zo gezellig.

Bijzonder bijzonder

17/9/2012

Natuurlijk wist ik dat het bijzonder zou zijn om zwanger te zijn, maar zo bijzonder bijzonder? Nee, dat had ik niet verwacht. Ik voel me zo speciaal, 's ochtends of 's avonds als ik mijn bed lig, vind ik het heerlijk om met mijn hand op mijn buik te liggen en te dromen over de toekomst met z'n drietjes.
Ik kan niet wachten om over een tijdje ook echt te kunnen voelen dat er een klein mensje in mijn buik groeit.

Als het goed is, is onze kleine muppet nu al ruim 4 cm groot en kunnen we vrijdag op de 2e echo echt goed zien dat er een mini-mensje in mijn buik zit. Zin in! Niet alleen om onze muppet weer te zien, maar ook wel om gerustgesteld te worden dat het allemaal gewoon goed gaat daar in mijn buik. Ik vind onze muppet namelijk nu al zo lief. En we hebben al zoveel plannen en dromen. De eerste naam-ideeen staan al op papier, we hebben al gekeken naar behang voor de kinderkamer en stiekem liggen er al wat kleertjes te wachten.

Goed nieuws brengen

26/8/2012

Dit was de allerleukste week uit mijn leven. Maandagavond na de echo zijn we eerst naar mijn ouders gereden. Mijn moeder was niet thuis, maar we konden echt niet wachten met vertellen, dus nadat mijn vader een bakje koffie had gezet, hebben we hem een kadootje gegeven. In het pakje een rompertje met daarop I love opa. Het was echt fantastisch om zijn hoofd te zien toen hij die tekst zag. Ik had zijn reactie graag op video willen hebben, maar dat was een beetje ingewikkeld. Dus nu denk ik er gewoon maar vaak en terug en zet ik het hier op 'papier'. Nadat mijn vader van de eerste schrik was bekomen, hebben we moeder een beetje aangespoord om naar huis te komen en toen ze 20 minuten later thuis kwam haar ook een kadootje gegeven. Een speentje met I love oma. Ook zij was heel erg blij. Tranen en dikke knuffels. Het was superleuk om ze zo blij te maken. Ze hebben namelijk nooit onder stoelen of banken gestoken dat ze graag opa en oma wilden worden. 

Na mijn ouders naar de ouders van V. gegaan en ook zij waren blij verrast.

De volgende dag mag ik het eindelijk tegen mijn andere beste vriendinnetje vertellen, tijdens een etentje. Ook al zo leuk, omdat ze ook wist hoe groot de wens was om zwanger te worden. Een bijzondere avond was het en dat zal het ook altijd blijven. 

Die woensdag onthul ik het nieuws ook aan mijn collega's, iets wat ik achteraf beter niet had kunnen doen, want een week later hoor ik dat mijn contract, vanwege mijn zwangerschap niet wordt verlengd. 

Donderdag verrassen we mijn zus met een fles Prosecco en een echofotootje. Ze is superblij dat ze tante wordt. Gelukkig! 

Na deze week gaan we lekker op vakantie. Onze laatste vakantie met z'n tweetjes, onze eerste met z'n drietjes. 

Eerste echo

20/8/2012

Vandaag gaan V. en ik voor het eerst naar de verloskundige. Om 19.30 zijn we aan de beurt en de laatste uren gaan met een slakkengang voorbij. Krijg geen hap door mijn keel en uiteindelijk zijn we pas om tien voor 8 binnen in de kamer van de verloskundigenpraktijk. We hebben gelukkig niet de eerste intake, die heb ik 2 dagen later, dus we hoeven niet te lang te praten, maar ik mag meteen op het bed gaan liggen en mijn blote buik tevoorschijn toveren. Het is zo gek om daar echt te liggen. Het is zo'n moment wat je vaak op tv hebt gezien, maar als je er dan zelf ligt voelt het heel gek. Ik ben heel benieuwd of er iets te zien is, want ik voel me zo... gewoon. Ik heb geen standaardkwaaltjes zoals misselijkheid of moeheid. Het zou me dus niets verbazen als er helemaal niets te zien is.
Maar zelfs met een uitwendige echo is er een klein 'feutje', zoals echoscopiste Wyke het noemt te zien met een kloppend hartje. Wat een opluchting!
Onze kleine muppet (werktitel) is bij de echo pas 1 cm groot en dat betekent dus dat ik 7 weken zwanger ben, in plaats van 8. Ach, het maakt me niets uit, het hartje klopte. Nu kunnen we het eindelijk aan onze ouders gaan vertellen!

Zwanger!

29/7/2012

Het is 7 uur 's ochtends en vandaag is de dag dat ik testen mag. Ik had afgelopen woensdag ongesteld moeten worden, maar er kwam niks. Wat voor mijn doen al bijzonder is, dus deze zondag mogen we een test doen. De paar minuten die we moeten wachten lijken een eeuwigheid te duren en als het dan zo ver is, durven we bijna niet te kijken... Heel voorzichtig bekijken we de test... Een streep! Er staat echt een streep. Na een aantal maanden 'proberen' is het dan echt gelukt! Ik ben zwanger. Het eerste uur na de test liggen we klaarwakker met een hartslag van 200 in bed, nu gaat het echt gebeuren.
Gelukkig vallen we uiteindelijk toch nog even in slaap en een paar uur later stap ik in de auto naar een van mijn beste vriendinnetjes om te vertellen dat het gelukt is. Ik heb de auto nog niet stil staan of ze komt al naar buiten gerend.. Jaaah? vraagt ze. Jaaah! roep ik!

2011

Dus, weer een jaar achter de rug. Zo goed als...

Wat ik deed in 2011?

-Eindelijk een leuke nieuwe baan vinden @ brandwriters.

-Mijn oude baan opzeggen.

-Aan mezelf werken met een coach.

-Boksen.

-Knuffelen met Zoë, Bram en Pepijn.

-Taarten bakken, heel veel taarten bakken.

-Cupcakes bakken, heel veel cupcakes bakken.

-New York samen met Vin.

-Vlieland met de Hollanders.

-Edinburgh samen met Vin en Maarten.

-Teveel en te lekker eten. :-)

-Heel series kijken (Lost, Breaking Bad, Modern Family, Big Bang Theory, HIMYM)

En al dat andere wat er gebeurt als je andere plannen aan het maken bent.

Wat ik in 2012 allemaal ga doen?

Geen idee! En dat is eigenlijk wel lekker.

Pepijntje

Op 28 juli is Pepijn geboren. Vin is echt oom en ik ook een beetje tante. Hoe leuk.

Nieuws uit de natuur

Na weken verbouwing in de brievenbus en na flink wat broeden zijn mevrouw en meneer Koolmees ouders geworden van (vlgens mij) twee kleine Keesjes. Jut &Jul maken het goed en papa en mama zijn flink in de weer met rupsen en ander lekkers.
Binnenkort foto's.


P.S

Vriendin A is afgelopen donderdag bevallen van Bram. 3300 gram geluk.

Vogelvriendjes

Ze zijn weer terug van weggeweest, mijn vogelvriendjes. Ze snacken weer volop van de snacktak voor het raam en vliegen weer druk door de tuin.

Ik zal ze even aan je voorstellen:

Horst; onze favoriete roodborst. Horst duikt eigenlijk iedere dag wel even op. Soms staat ie V. op te wachten als ie uit zijn werk komt, of zit ie in zn eentje voor de deur als ik naar mijn werk ga. Heel gezellig. Ik herken Horst uit duizenden. Hij is net iets te dik, net als ik. En heeft hele leuke vleugeltjes. Ze zeggen dat roodborstjes geluk brengen...

Jeroen & co. Jeroen is een boomklever en heeft een blits uiterlijk. Net alsof ie een stoere zonnebril op heeft. Hij zit altijd heel eigenwijs op de snacktak. Jeroen is erg handig met bomen en kan onwijs hard pikken met zn puntige snavel. Jeroen heeft heel veel vriendjes. Ik stel me zo voor dat zij met zn allen kattekwaad uithalen, omdat ze zo eigenwijs kijken.

Kees & co. Kees de Koolmees is ook vaak te vinden in de tuin. Hij neemt altijd vriendjes mee. En veel ook. Ze vliegen dan keihard de veranda onder en hangen lekker aan de vetbolletjes. Ze houden alles goed in de gaten, want als er een andere vogel aankomt, verstoppen Kees en zijn vriendjes zich snel in de struiken.

Pim. Pim is een pimpelmeesje en is het neefje van Kees. Hij is vaak alleen en lijkt een beetje op een oud mannetje door zijn grijze kuifje. Sinds deze week neemt Pim wel eens een vriendje mee. Tim.

Yusuf is de boomkruiper. Hij is een beetje een vreemde eend in de bijt. Hij komt nooit op de snacktak zitten, maar kruipt tegen de bomen in de tuin op. Hij kan alleen maar van beneden naar boven kruipen. Yusuf is een beetje een klein dikkerdje. Mar wel een gezellige dikkerd.


Sanne. Sanne is een stoere specht. Ze laat zich niet zo vaak zien, maar als ze er is, kun je haar goed horen en zien, met haar rode kuif.

Dries en Roel. Dit zijn de vinkjes die lekker in de tuin rondscharrelen. Ze zijn er niet zo vaak, maar als ze er zijn, maken ze flink wat lawaai.

Henk & Ingrid. Een merel-echtpaar. Proberen wel in de buurt van de snacktak te komen, maar worden vaak door de anderen weggestuurd.

En dan hebben we ook Evi, de Vlaamse Gaai nog, Dirk de Duif en de Jack de roofvogel. En een avonturen dat ze beleven bij ons in de achtertuin.

...

Winterdip
Koude wangen,
Warme tranen.

Verschil

Daar liep ik dus vanochtend in de stad om kleertjes te kopen voor t pasgeboren kindje van vriendinnetje L. Even snel een belletje naar vriendinnetje M, want die woont in de stad. Het regende en had wel zin in een kopje thee en wat bijkletsen. Toen ze opnam klonk haar stem al wat schor, maar ik had er nooit bij nagedacht dat ik haar wakker zou bellen. Maar dat deed ik dus wel. Het was kwart voor twee op zaterdagmiddag... En waarschijnlijk lag ze niet alleen in bed, maar met haar verovering van vrijdagavond. Ik was iig niet welkom voor een kop thee.
Daar liep ik dus, vanochtend in de stad. Vrijdagavond deed ik boodschappen samen met V. En daarna keken we samen tv. Op datzelfde tijdstip gaf vriendinnetje L. waarschijnlijk haar lieve dochtertje borstvoeding. En even later ging vriendinnetje M de stad in op zoek naar een nieuwe verovering voor de nacht. Wat een verschil kan er zijn in de levens van drie vrouwen. Wat een verschil kan er zijn tussen mij en vriendinnen.
Er zijn momenten dat ik met allebei wel zou willen ruilen. Een kindje samen met V. lijkt me fantastisch. Maar een avondje de stad in lijkt me ook geweldig. Aan de andere kant ben ik nu op de plek waar ik hoor en leef ik nu. En dat betekent dat Vin en ik samen lekker op de bank tv kijken op vrijdagavond. Stapavonden hebben we al gehad en een kindje komt er vast nog wel eens. Maar nu moet ik van dit moment genieten.
Klinkt trouwens gemakkelijker gezegd dan gedaan, want ik ben nou eenmaal iemand die graag vooruit kijkt... Dus als we dan net zoals gisteravond weer op de bank zitten en tv kijken, droom ik soms over een avondje stappen en een baby van ons samen. Ssst...

Sneeuw

Dik pak sneeuw voor de deur. Het bos is schitterend nu, maar wat is het een gedoe als je ergens heen moet...

Ik blijf lekker thuis.

Huis in het bos

Sinds we hier wonen, nu een maand of vier, hebben we iedere dag genoten van onze tuin en het bos dat er achter ligt. In de eerste weken kwam er zelfs een keer een hertje de tuin ingelopen. Daarna zagen we het langzaam herfst worden in het bos. Het fraaie groene bos werd langzaam rood, oranje en geel. De bladeren vielen en nu is de tuin wit, door de dikke vlokken sneeuw die de afgelopen weken zijn gevallen.
Stiekem hoop ik wel dat het huis snel verkocht wordt. Omdat wij dan op zoek kunnen naar een echt huis voor onszelf. En dat de ouders van V. dan van de rompslomp af zijn en verder kunnen met hun eigen plannen.
Tot die tijd knappen wij de tuin op en gooien we af en toe wat verf tegen de muur, bouwen we kamers om tot gezellige logeerkamers en vullen we dozen met de spullen van opa. En tussen de bedrijven door doen we inspiratie op voor ons eigen droomhuis.

30 Day Challenge: De laatste

In dit blogje zou je een laatste keer van iets moeten schrijven. Maar ik weet geen memorabele laatste keren. Ik heb nog niet zoveel laatstes gehad. Ik ben nog jong, van alles is het nog het begin. Ik werk net, ik woon net samen. Ik kom pas net kijken. :-)Daarom geen laatste.
Alleen een laatste blog. Dertig dagen achter elkaar bloggen. Het was best leuk. Al zaten er wel een hoop 'zware' onderwerpen bij. Ik had het ook leuk gevonden om over wat luchtigere onderwerpen te schrijven of na te denken.
Dit zal natuurlijk niet mijn laatste blog hier zijn, want ik houd dit blog nu al zo lang bij. Maar voorlopig ben ik even uitgeluld.

Tot later!