Eerste echo

20/8/2012

Vandaag gaan V. en ik voor het eerst naar de verloskundige. Om 19.30 zijn we aan de beurt en de laatste uren gaan met een slakkengang voorbij. Krijg geen hap door mijn keel en uiteindelijk zijn we pas om tien voor 8 binnen in de kamer van de verloskundigenpraktijk. We hebben gelukkig niet de eerste intake, die heb ik 2 dagen later, dus we hoeven niet te lang te praten, maar ik mag meteen op het bed gaan liggen en mijn blote buik tevoorschijn toveren. Het is zo gek om daar echt te liggen. Het is zo'n moment wat je vaak op tv hebt gezien, maar als je er dan zelf ligt voelt het heel gek. Ik ben heel benieuwd of er iets te zien is, want ik voel me zo... gewoon. Ik heb geen standaardkwaaltjes zoals misselijkheid of moeheid. Het zou me dus niets verbazen als er helemaal niets te zien is.
Maar zelfs met een uitwendige echo is er een klein 'feutje', zoals echoscopiste Wyke het noemt te zien met een kloppend hartje. Wat een opluchting!
Onze kleine muppet (werktitel) is bij de echo pas 1 cm groot en dat betekent dus dat ik 7 weken zwanger ben, in plaats van 8. Ach, het maakt me niets uit, het hartje klopte. Nu kunnen we het eindelijk aan onze ouders gaan vertellen!