Terugval

Mijn Staatsloterij verslaving is weer terug van weggeweest. Was een tijdje genezen, maar inmiddels weer in het bezit van 1 heel lot en 2 halve loten. Mijn ouders & zus hebben hetzelfde recept in huis. We moeten nu toch wel iets winnen?
Gelukkig is het me vooral vanwege de voorpret te doen. Want wat ga ik doen met al die miljoenen? Daar droom ik dus de dagen voor de trekking uren van.
In ieder geval een nieuwe auto, eentje die niet stuk kan en die gloedjenieuw van de band komt rollen, zodat ik zeker weet dat er geen hele nare dingen mee kunnen zijn. En dan wel eentje zonder die vieze nieuwe-auto-lucht. Verder koop ik een idioot groot huis met een belachelijk grote tuin voor V. en mij. Woon nu bijna 2 jaar in mn kabouterhuis en vind dat ik wel genoeg heb afgezien. Een boot lijkt me ook te gek. En V. wil ook wel een auto denk ik.
Als we beetje gesetteld zijn neem ik een jaar vrij en ga ik samen met mn lief op wereldreis, want nu kan t nog. Iets nuttigs leren. Tango leren dansen in Argentinië, leren duiken in de Caraibische Zee en dan nog iets waarvoor we naar Nieuw-Zeeland of Australië moeten.
Wil ook heel graag nog een keer met dolfijnen zwemmen, maar dan niet 20 minuutjes, maar een uur ofzo. Parachute springen staat ook op mijn lijstje. Olifanten wassen. Een weeshuis in Afrika of Brazilië bezoeken en daar dan een tijdje werken. Trouwen op een eiland met witte stranden en blauwe zee. Naar het casino in Las Vegas. Shoppen in New York. Ik geloof dat ik zelf dan wel redelijk tevreden moet zijn. Dus dan geef ik de rest weg aan mijn ouders, zus, V. zijn ouders en broertjes en zusjes en andere aardige mensen die ik ken.
Ik heb trouwens wel bedacht dat we het tegen niemand gaan zeggen als we winnen. Dus als ik binnenkort een grote reis boek en voorlopig niet meer terugkom, dan weet je hoe het zit.

28/12/2008 02:00

Mijn aangevraagde liedje van Serious Request op de radio! Op nummer 1146.

Een jaar later

Een jaar later en hoewel er echt veel is veranderd, zijn er ook zoveel dingen weer hetzelfde. Dezelfde kerstballen, hetzelfde huis, dezelfde liedjes en alweer een nieuw jaar in het vooruitzicht.

Wat ik wil in 2009?

-Een groter, mooier, minder lekkend huis
-Echt samenwonen.
-Nog steeds de Staatsloterij winnen
-Gelukkig zijn in m'n werk
-Ietsje minder snoepen
-Ietsje meer sporten
-Positiever zijn
-Ontdekken wat ik echt wil

Kerstkado's?

Terwijl er allemaal pakjes onder de kerstboom klaar liggen voor onze families, krijgen V. en ik minder leuke kerstkado's. Zo lag er van de week kerstpost van het CJIB in de bus. Te hard gereden (V. dan) en 28 euro boete. Op vrijdagavond was er nog een verrassing: alweer lekkage. En dat terwijl het vorige week gerepareerd was, niet dus! Het is nu erger dan ooit! Een donkere, natte plek op het plafond en gedruppel op de grond en op het bed. Grrr.
Mijn laatste kerstverrassing was gister toen ik met mn Ka'tje over een hobbelweggetje reed en mijn auto opeens als een hele snelle sportwagen klonk, maar niet zo snel was als een sportwagen. Uitlaat, stuk, kapot, kaduk, naar de filistijnen. Gelukkig kan ie volgende week meteen gemaakt worden, zal wel niet goedkoop zijn. :-(

Kerstgedachte

Ik word sentimenteel van kerst. Ik weet niet of het door de kerstlichtjes komt of door het gure winterse weer, de slechte kerstliedjes of mijn zielige kerstboom, maar ik krijg rond deze tijd van het jaar altijd de behoefte om voor anderen te zorgen, kadootjes voor mn familie te kopen en slijmerige teksten op kaartjes te zetten. Het was ook die kerstgedachte die er in een vlaag van verstandsverbijstering voor zorgde dat ik dacht op mijn werk wel wat geld in te kunnen zamelen voor mijn favo benefiet-actie. Ik vroeg op de site van 3fm een collectebus aan en plantte 'm vanochtend naast de koffie-automaat. Mailtje naar mijn collega's met de oproep om vooral geld erin te stoppen voor de vluchtelingen. Laat maar komen die euro's, dacht ik.
Misschien was het naief om te denken dat mensen die geld zat hebben ook maar iets over hebben voor een ander. Nog geen kwartier na het neerzetten van de bus zat er een briefje op met de tekst: Een vluchteling is een vluchteling, omdat ie te laf is om te vechten, en te dom om onder te duiken.
Weg kerstgedachte...

Maar..... nu ik weet dat mijn collega's nou eenmaal niet bereid zijn om "zo maar" geld aan een goed doel te doneren, doe ik de komende week alle klusjes voor diezelfde collega's alleen maar tegen donatie van 1 of 2 euro...

UPDATE:
Tussenstand op 19 december 2008: 40, 35 euro. En ik heb samen met de controller de verdubbelaar in gezet.

UPDATE 2:
Eindstand op 24 december: 220,36. Mooi bedrag geworden dus, met hulp van het lunchbudget.

Eten

Ik ben gek op eten. Ik lees graag kookboeken, zoek graag receptjes online, praat er over en doe het graag. Ik vind eten ook gezellig en dat is dan ook het probleem. Koekje bij de thee, gezellig. Chipje bij de film, gezellig. Toetje na het eten, gezellig. Chocolaatje bij de koffie, gezellig. M&M's in de bioscoop, gezellig. Dankzij collega A. hoef ik nu niet meer van alles op te eten, maar kan ik nu eindeloos naar eten kijken op Tastespotting.com. Wel minder belastend voor mijn weegschaal. Dat dan weer wel.

Geluiden die mijn oren niet verdragen

-Lekkage gedruppel
-Nagels die geknipt worden
-De reclame van Ditzo
-Muziek van Deftones
-Dolf Jansen op de radio

De Weerribben

Dit weekend op het mooste plekje van Nederland geslapen: de Weerribben. Het was in 1 woord geweldig. Het huisje was super. Klein, maar niet zo klein als mijn eigen huisje. Met een houtkacheltje en een bedstee. Verder was er niks, echt niks. Eén en al natuur. Watertjes, heel veel riet en molentjes, smalle weggetjes en waanzinnig mooie roofvogels. Wat is het heerlijk om er af en toe eens helemaal uit te zijn!

Zie ginds komt de stoomboot...

Leukerd

Wat is Marc Marie Huijbregts toch een leukerd. Vooral vlak voordat ie een gekke vraag gaat stellen aan een gast bij DWDD. Dan krijgt ie zo'n fonkeltje in zn ogen en dan weet je het al. En daar ga ik dan weer van lachen.

ANWB

Gezellig met Fleur en haar Alto langs de A12.

Familie Kook Weekend

Frans, Vin, mam en Koen maken het garnalensoepje

Het toetje: zelfgemaakt ijs, geklopt eiwit, sinaasappels gebakken in Grand Marnier en dit alles geflambeerd met Stroh rum.

Het menu:

1. Garnalensoepje

2. Zalmbonbon

3. Eendenborstfilet op een bedje van gebakken zuurkool

4. Trio van hert, wildzwijn en lam

5. Mono Syberiènne

Guus

Wat een leukerd, die Guus in Paradiso gisteravond. We stonden dichtbij, heel dichtbij. En Guus deed z'n ding, zoals je dat gewend bent van Guus. Gewoon beetje zingen, praatje maken, gitaar spelen. En dat allemaal met een zachte G en op het allerlaatst regende het dan echt meters bier.

Remlichtjes...

Zo ziet mijn uitzicht er ongeveer iedere avond tussen 17.45 en 18.15 uit.

Waardering

Hoe weet je dat anderen je waarderen? Ik heb eigenlijk geen idee. Want hoe laat je zelf zien of merken dat je iemand waardeert of dat je het werk dat diegene doet waardeert?
Op websites is het gemakkelijk. Je geeft de foto, het blogje, het bedrijf of het filmpje een cijfer, je stem of een paar sterren. Maar dat is zo plat, zo nietszeggend.
In het echt werkt het een stuk minder simpel. Oke... Op school kreeg je nog wel een cijfer, een krulletje of een sticker, maar eenmaal aan het werk en het is afgelopen met de pret.
Waardering is voor mietjes. Je krijgt geld op je rekening gestort aan het einde van iedere maand en that's it. Maar is dat dan echt waar je het voor moet doen? Geld?! Nee, natuurlijk niet. Je wilt waardering! Maar zie dat maar eens te krijgen.

Toen er nog video bestond...

...lukte het mijn vader nooit om de videorecorder op tijd te laten instarten. Zo wil het dus dat ik van bijna alle film die mijn vader opnam, het begin nog nooit gezien heb. Grease, Sleepless in Seattle, Dirty Dancing, Pretty Woman en nog meer van die klassiekers. Ik heb ze minstens 50 keer gezien denk ik, op die videobanden van mijn vader. Maar pas sinds ik in mijn kabouterhuisje woon en alleen een dvd-speler heb en ik die klassiekers dus op dvd heb of op tv heb gekeken, ken ik ook de beginscenes van deze films. Weer een goede reden om ze dus nog een keer te zien... want ik ken ze door en door, behalve die beginscenes dan...

Winter

Vanochtend was het ineens winter. Een piepklein laagje ijs op de ramen van de auto en ik kon wolkjes in de lucht blazen. Winter. Geloof niet dat ik er al klaar voor ben... 's Avonds een koud bed en dan duurt het uren voordat het lekker warm is in bed. Moeizaam je bed uitkomen, omdat het 's ochtends weer zo lekker warm is in bed en het boven de dekens zo koud is. Gladde wegen. Grijze sneeuwprut. Krabben, krabben, krabben. En de kou, die ellendige kou. Brrr...

Maar omdat je ook overal de zonnige kant van in moet blijven zien... er zijn ook voordelen van dit jaargetijde. Het is weer done om stamppot te eten. Sinterklaas en Kerst. Pepernoten en gevuld speculaas. De kachel aan. Winterdekbed. Kaarsjes aan. Knus op de bank met een plaid. Warme chocolademelk. Onaangetaste sneeuw. Schaatsen.

Wat is dat toch met 68?

Is het je wel eens opgevallen dat mensen heel vaak als ze duidelijk willen maken dat iets heel vaak is geweest of heel vaak is gedaan, daar heel vaak het getal 68 in zit.
Driehonderdachtenzestigduizend bijvoorbeeld is een getal dat ik thuis vaak hoorde. "Ik ga nu niet voor de driehonderdachtenzestigste keer vragen of je je kamer wilt opruimen."
Bij Nightwriters riep Herman Brusselmans (wat een held) iets met honderdachtenzestig. En ook in het dagelijks leven hoor je vaak van die getallen met 68 erin.
Zal het met het uitspreken te maken hebben?

2 pers op 25 m2

Vanaf 1 november is mijn kabouterhuis bewoond door 2 mensen. Voer voor een real-life-soap? Ik zou het bijna verkopen aan Endemol. Hoe leven 2 mensen dag in dag uit op 25 m2.
Ik weet zelf ook nog niet hoe het zal gaan. Tuurlijk hebben we vaak zat de weekenden samen doorgebracht, maar echt samen wónen... Ik ben benieuwd.
Op dit moment zie ik eigenlijk vooral de voordelen. Gezellig iedere avond bij elkaar zijn, samen eten, altijd bij kunnen kletsen in het echt, gewoon samen leven.
En als je even alleen wilt zijn, dan blijf je gewoon iets langer op de wc zitten....

Welk cijfer geef je je leven?

Bij de Reünie (tv-programma KRO) wordt de vraag gesteld welk cijfer je je leven geeft.
Moeilijke vraag, vind ik.
Ik ben altijd iemand van de zevens geweest. Op school dan. Ik kon ook tevreden zijn met een zeven, waar anderen juist streefden naar een 9 of hoger, was ik al blij met een 7. Wel een voldoende en geen 6, want dat was dan wel weer aan de magere kant.
Dus ik denk dat ik mijn leven ook een 7 geef. Ik mag niet klagen, heb een huis, een baan en een lief vriendje. Maar een 9 of 10 krijgt mijn leven nog niet. Wat daar nog voor nodig is? Een iets groter huis, het liefst met een tuin of een ruim balkon. Ook wil ik daar niet alleen wonen, maar het allerliefst met vriendje samen. En dan zou mijn levenscijfer nog hoger worden als we dan allebei een leuke baan hebben en leuke dingen kunnen doen. Mijn leven krijgt denk ik een 10 als ik moeder word, maar dat duurt denk ik nog wel een paar jaartjes.
Voorlopig ben ik nog wel even tevreden met mijn 7. Maar werk wel aan die 8 of 9. :-)